เมื่อเห็นภาพถ่ายที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ทั้งสองสามีภรรยาเฒ่าต่างน้ำตาไหลออกมา พวกเขาเศร้าโศกเสียใจยิ่งนัก
แต่ทางด้านหวังจื้อฮุย ยังคงตะโกนอย่างโมโห: "เป็นไปไม่ได้! แน่นอนว่าพวกคุณต้องแอบซ่อนไว้ หลักฐานซ่อนอยู่ที่ไหน? เอามาให้ฉัน ฉันต้องทำลายมันทิ้ง ฉันจะไม่ให้พวกคุณเก็บหลักฐานมาทำให้ฉันเสียบ้านไปได้!"
"เอามาให้ฉัน ไม่เช่นนั้นฉันจะฆ่าพวกคุณ!"
เขาพูดจบก็วิ่งเข้าไปในครัว แล้วออกมาพร้อมกับมีดทำครัวในมือ
"เอามา! ไม่งั้นฉันจะฆ่าพวกคุณจริง ๆ! ลูกสาวพวกคุณตายไปแล้ว หากตายที่นี่ก็ไม่มีใครรู้!"
ในสถานการณ์อันตรายนี้เอง ตำรวจก็มาถึง มาทันเวลาพอดี เร็วไปก็ไม่ใช่ ช้าไปก็ไม่ใช่
เมื่อถูกตำรวจกดลงกับพื้น เขาก็เปลี่ยนสีหน้าทันที "พี่ตำรวจครับ นี่มันเข้าใจผิดกัน ฉันเป็นลูกเขยของพวกเขา เล่นกันสนุก ๆ อย่างมากก็เป็นแค่เรื่องทะเลาะกันในครอบครัว ปล่อยฉันเถอะครับ ปล่อยฉันนะ!"
ตาของเสี่ยวเป่าก้มลงเก็บภาพถ่ายที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นทีละใบ
"ภาพถ่ายเหล่านี้ บางใบถ่ายตอนพวกเธอคบหากัน บางใบถ่ายตอนแต่งงานแล้ว ยังมีอัลบั้มใหญ่ ๆ อีกหลายเล่ม เป็นภาพชุดแต่งงาน เก็บไว้ในตู้นิรภัยของธนาคาร ยังไม่ได้เอามา"
"หลานสาวฉันมันไร้เดียงสาเกินไป ไม่มีความคิดระแวงผู้คน แถมยังไม่คิดที่จะทำสำเนาเอกสารสำคัญไว้เลยด้วยซ้ำ"
"สิ่งที่เธอเก็บไว้ก็เป็นแค่ภาพถ่ายเหล่านี้ เธอกลัวว่าหลังจากที่เธอจากไป เธอจะนึกถึงคนที่อยู่นั้นแล้วทำใจไม่ได้ เพราะฉะนั้นเธอเลยเก็บภาพถ่ายทั้งหมดไว้ล่วงหน้า"
"ที่จริงภาพถ่ายเหล่านี้เธอตั้งใจเก็บไว้ให้เสี่ยวเป่า เพื่อที่เสี่ยวเป่าจะได้ดูตอนโต"
"เพียงแต่ยังไม่ทันได้บอกคุณ เธอก็...ก็ถูกคุณฆ่าตายซะก่อน..."
"เธอรักคุณมาก และก็คิดเสมอว่าคุณก็รักเธอลึกซึ้งเหมือนกัน! เพราะงั้นก่อนที่เธอจะตาย สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือคุณจะเสียใจ ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นสัตว์เดรัจฉานแบบนี้!"