หวังจื้อฮุยหยิบเอกสารอีกฉบับขึ้นมา "เซ็นชื่อสิ ยกสิทธิ์ในการรับมรดกบ้านหนึ่งส่วนในสี่!"
คุณตาของเสี่ยวเป่าพูดว่า "หวังจื้อฮุย ตอบความจริงมาตรง ๆ ซะ ลูกสาวฉันถูกแกฆ่าตายจริง ๆ ใช่ไหม? เสี่ยวเป่าเห็นแกลงมือทำร้าย เลยโดนแกส่งตัวหนีไป ใช่ไหม? เปิดเผยความจริงมาให้พวกเรารู้ พวกเราแค่อยากรู้ความจริง! ขอแค่แกบอกความจริง และให้สัญญาว่าภายหลังจะยกบ้านให้เสี่ยวเป่า เราก็จะเซ็นชื่อสละสิทธิ์มรดก!"
หวังจื้อฮุยหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง "เมื่อคืนไม่ได้ดูดวงกันมาแล้วนี่ สตรีมเมอร์คนนั้นน่ะ เก่งจริง ๆ แม้แต่เรื่องแบบนั้นก็ยังทำนายออก"
"ใช่ ตอนนั้นฉันเป็นคนฆ่าลูกสาวของแก ฉันใช้หมอนบีบคอเธอจนตาย ยะยับเธออวัยวะภายในล้มเหลวหมดแล้ว ตายกะทันหันก็ไม่มีใครสงสัยหรอก"
"พวกแกอย่าโทษฉันว่าใจดำก็แล้วกัน เธอจะตายอยู่แล้ว ตายเร็วกว่าสองวันหรือช้ากว่าสองวันมันต่างกันอะไร? ฉันส่งเธอไปเสียที เธอยังได้ทุกข์น้อยลง"
"เจ้าสัตว์เดรัจฉาน! เจ้าสัตว์เดรัจฉานจริง ๆ!" คุณยายของเสี่ยวเป่าโกรธจนทั้งตัวสั่น จะยืนก็แทบไม่ไหว
ตาของเสี่ยวเป่ารีบประคองคู่ชีวิตไว้ "อย่าใจร้อนเลย พวกเราต้องดูแลรักษาสุขภาพไว้ ปฏิบัติหน้าที่แทนลูกสาวในการเลี้ยงดูลูกของเธอได้อีกนาน"
พอถึงคำว่าหลาน คุณยายของเสี่ยวเป่าเหมือนคนจมน้ำที่คว้าเชือกช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายได้ เธอตบเบา ๆ ที่หน้าอกตัวเองพยายามระงับอารมณ์