"ไม่ได้บอกให้ดูแลดีๆ ไม่ให้เธอออกจากบ้านเหรอ ทำไมถึงหายไปได้"
"ก็ต้องโทษพ่อแกน่ะสิ อยู่บ้านว่างจนเบื่อ เลยดูรายการวาไรตี้ของแก พอเสี่ยวเสี่ยวเห็นแกติดอยู่ในเมืองปลาคาร์พอะไรนั่น มันร้อนใจจนอยู่ไม่สุข ดื้อดึงจะไปช่วยพ่อ เราปลอบอยู่นานกว่าจะยอมหยุด คิดว่าไม่เป็นไรแล้วล่ะ ใครจะไปรู้ มันฉวยโอกาสตอนเรางีบหลับ แอบหนีออกทางประตูหลังไป"
"รีบแจ้งตำรวจสิ!"
"แจ้งแล้ว แต่หามาทั้งวันก็ยังไม่เจอตัวเลย เล่อซานเอ๋ย เราขอโทษแกจริงๆ ดูแลหลานให้แกไม่ได้ อึกๆ…"
เสียงคนแก่ร่ำไห้ในสาย เซวียเล่อซานร้อนรนใจสุดขีด กำชับว่า "ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ พวกคุณเพิ่มคนออกตามหาให้มากขึ้น อย่าหยุดนะ!"
วางสายแล้ว เซวียเล่อซานรีบถามซางเฟยหว่าน "คุณซาง ลูกสาวผมหายไปจริงๆ เป็นความผิดผมเอง ที่ไม่ฟังคำคุณ ช่วยทำนายให้ผมอีกครั้งได้ไหม ตอนนี้ลูกสาวผมอยู่ที่ไหน ขอแค่หาเธอเจอ ผมยอมทุกอย่าง ได้โปรดช่วยผมด้วย!"
ซางเฟยหว่านกล่าว "เด็กย่อมไม่หายไปโดยไร้สาเหตุหรอก เธอถูกคนจับตัวไป คนที่จับเป็นกลุ่มอิทธิพลมืดจากต่างประเทศกลุ่มหนึ่ง ภูมิหลังซับซ้อน และเด็กยังอยู่ระหว่างเดินทาง อาจเปลี่ยนจุดหมายปลายทางได้ตลอดเวลา ฉะนั้นตอนนี้ฉันก็บอกทางออกให้คุณชัดๆ ไม่ได้"
เรี่ยวแรงทั่วร่างเซวียเล่อซานราวกับถูกสูบไปหมด ต้องเอียงตัวพิงกำแพงถึงยืนได้อย่างยากเย็น ต่างประเทศ… องค์กรอาชญากรรม…
ตอนนี้เขาสำนึกเสียใจจริงๆ เสียใจที่พาลูกไปเลี้ยงที่ต่างประเทศ ยิ่งเสียใจที่ไม่ยอมฟังคำพูดดีๆ ของซางเฟยหว่าน
"คุณซาง ช่วยลูกสาวผมด้วย! ผมขอร้องล่ะ ช่วยเธอด้วย เธอเพิ่งห้าขวบ ถูกคนเลวพวกนั้นจับไป ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น ผมจริงๆ… จริงๆ แล้วไม่กล้าคิดเลย!"
เขาพูดพลางถึงขนาดอยากคุกเข่าลงให้ซางเฟยหว่าน
ซางเฟยหว่านบอก "ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยคุณ แต่คุณแน่ใจนะว่าจะไม่เหมือนคราวที่แล้ว ทำหูทวนลมต่อคำพูดฉัน"
เซวียเล่อซานรีบผงกศีรษะ "ผมรับปาก ผมรับปากแน่นอน ไม่ทำเหมือนคราวก่อนเด็ดขาด!"