เสี่ยวเหม่ยถอนหายใจ "ฉันเลี้ยงแกมาสิบห้าปี ตอนแรกเลี้ยงอย่างกับลูก ต่อมาได้ยินว่าสุนัขจิ้งจอกอายุขัยแค่สิบกว่าปี ก็คิดว่าแกแก่มากแล้ว เอาแต่ห่วงว่าแกจะตายเพราะแก่"
"ไม่เคยคิดเลยว่าแกจะอายุถึงสามร้อยปี แก่กว่าปู่ทวดของปู่ทวดฉัน... อีก แถมยังคิดจะเป็นแฟนฉันด้วย"
จิ้งจอกขาวกล่าว "ฉันรู้ว่าเธอรับรูปลักษณ์ของฉันไม่ได้ ฉันจึงพยายามฝึกฝน ไม่ช้าก็เร็วต้องฝึกเป็นมนุษย์ได้ พวกจิ้งจอกเราล้วนหน้าตางดงาม เธอชอบแบบลูกผู้ชายเข้ม ๆ หรือแบบเย็นชาน่าเกรงขาม ตอนแปลงร่างฉันจะเปลี่ยนตามสไตล์ที่เธอชอบ"
พูดอย่างนี้ ก็เหมือนไม่เสียหายอะไร?
เสี่ยวเหม่ยรู้สึกว่าตัวเองก็ดูจะยอมรับได้ เลยถาม "แล้วเมื่อไหร่แกจะกลายเป็นมนุษย์"
จิ้งจอกขาวว่า "แต่เดิมฉันควรแปลงร่างได้นานแล้ว แต่นี่มันยุคเสื่อมถอยแห่งธรรม พลังวิญญาณอ่อนยิ่งนัก ฉันไม่สามารถทะลวงคอขวดสุดท้ายได้ เธอให้เวลาเราอีกหน่อย เร็วก็ปีสองปี ช้าก็ยี่สิบสามสิบปี ฉันต้องแปลงร่างสำเร็จแน่"
เสี่ยวเหม่ยได้ยินก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ยี่สิบสามสิบปี? ถ้าอย่างนั้นฉันก็อายุห้าสิบหกสิบแล้วน่ะสิ"
จิ้งจอกขาวเอ่ยอย่างจริงใจยิ่ง "พวกเราจิ้งจอก ชั่วชีวิตมีคู่เพียงหนึ่งเดียว ต่อให้เธอแก่ ฉันก็ยังรักเธอเหมือนแรกเริ่ม"
เสี่ยวเหม่ยเอามือปิดหน้า "แต่ฉันรับไม่ได้ที่ตัวเองจะเริ่มมีความรักตอนอายุห้าสิบหกสิบ"