เสี่ยวเฟิงปีนออกมาจากกองเลือดและซากศพ สอดจดหมายที่กระจัดกระจายห่อหนึ่งไว้ในอก แล้วพูดเสียงเบา "พี่น้องวางใจเถอะ รอเสี่ยวเย่ฆ่าสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นให้หมด จะส่งจดหมายไปให้พวกท่านเอง!"
เขาไม่มีเวลามาเศร้าโศก ก็รีบมุ่งหน้าไปยังสมรภูมิรบถัดไป
เมื่อเขาไปถึงสมรภูมิที่อวี๋เป่ยหมิงอยู่ ก็เห็นเพียงยอดเขาทั้งลูกถูกตัดออก แผ่นดินแตกระแหง เปลวเพลิงลุกโหม
บนพื้นมีซากศพปีศาจใหญ่หลายร่าง เลอะเลือดเนื้อเละเทะ น่ากลัวยิ่งนัก
และดาบยาวของอวี๋เป่ยหมิงก็เสียบเข้าไปในปากที่อ้าของมังกรร้าย เสียงตวาด "เจ้าสัตว์ประหลาดฝ่ายตะวันตก ยังกล้าเรียกตัวเองว่ามังกรบนผืนแผ่นดินหัวเซี่ยอีกหรือ?"
มังกรร้ายเจ็บปวดจนคำรามเสียงหนึ่ง ปีกทั้งสองข้างข้างหลังกระพือสุดแรง พาอวี๋เป่ยหมิงบินขึ้นไปบนฟ้า
ในลำคอของมันมีเสียงกลั้วดังจี๊ด ๆ กำลังรวบรวมพลัง แสงไฟวาบ ๆ ปรากฏขึ้น เห็นทีจะพ่นลูกไฟออกมาอีกครั้ง
อวี๋เป่ยหมิงรู้ดีว่าไม่มีทางให้มันได้โอกาส รีบชักดาบออก พร้อมกับถอยหนีไปไกลหลายสิบเมตร รวบรวมพลังปราณวิญญาณทั้งชีวิตไว้ที่ปลายดาบ ดาบยาวกลายเป็นดาบแสงยักษ์ในพริบตา พลังทะลวงภูเขาถล่มทะเลฟาดลงไปที่มังกรร้าย
ลูกไฟของมังกรร้ายเพิ่งจะกลิ้งมาถึงปาก กำลังจะพ่นออกมา ก็ถูกดาบฟาดคอขาดสะบั้น ลูกไฟที่ยังไม่ทันพ่นก็ระเบิดดังสนั่น ศพมังกรร้ายกลางอากาศกลายเป็นฝนเลือดและเศษเนื้อ
ยังไม่ทันที่อวี๋เป่ยหมิงจะตั้งตัว จู่ ๆ ก็มีไอสังหารอันมหาศาลถาโถมมาจากด้านหลัง
วินาทีต่อมา มีแรงมหาศาลพุ่งเข้ามาผลักอวี๋เป่ยหมิงออกไป "อา ระวัง!"