ไป๋จวิ้นเหลือบดูแก้วน้ำ เห็นว่าเป็นเพียงชาเขียวธรรมดา ก็วางใจดื่ม
รสชาติเมื่อเข้าปากเป็นรสชา แต่ไม่รู้ทำไม พอดื่มเข้าปากกลับรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีรสขมเล็กน้อย
พอเห็นปีศาจต้นจันทน์ยิ้มอย่างมีเลศนัย ไป๋จวิ้นก็เคร่งหน้า อีกครั้งทันที: "ปู่ถัน นายไม่ได้ใส่อะไรลงไปในใบชาหรือไง? ทำไมรสชาถึงได้แปลกๆ แบบนี้?"
ปีศาจต้นจันทน์รีบส่ายหัว แล้วหันไปมองซางเฟยหว่าน: "เป็นเทพเซียนเติมของเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน"
ไป๋จวิ้นพูดอย่างจนปัญญา: "คุณทวด ท่านก็โดนปู่ถันพาเพี้ยนไปด้วยหรือ?"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "ใบชาก็เป็นใบชาธรรมดา เราแค่ใช้พลังปราณวิญญาณปรุงแต่งเล็กน้อย ดื่มเป็นประจำจะช่วยยืดอายุ เสริมสร้างร่างกาย แต่ว่า ครั้งแรกที่ลอง ควบคุมไฟไม่ดีอาจมีกลิ่นไหม้นิดหน่อย ตั้งใจจะให้แกกระปุกหนึ่ง ถ้าไม่ชอบก็ช่างเถอะ"
ไป๋จวิ้นได้ยินดังนั้น ดวงตาเป็นประกายทันที ดื่มชาในแก้วหมดในอึกเดียว
"ชาที่คุณทวดปรุงเอง ผมชอบสิ ชอบมาก! ว่าแต่ ท่านบอกว่ายืดอายุ? ยืดได้นานแค่ไหน?"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "ถ้าดื่มทุกวัน ก็แค่ทำให้แกอยู่ได้เกินร้อยปี ไร้โรคภัย"
ไป๋จวิ้นตะลึง นี่มันสมบัติล้ำค่าจริงๆ!
"ใบชาแบบนี้ปรุงยุ่งยากไหม? ผลิตเป็นจำนวนมากขายได้หรือเปล่า? ถ้ามีชาเพื่อสุขภาพแบบนี้ คงจะบดขยี้ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารทั้งหมดในตลาดได้เลย!"
วินาทีนั้น ไป๋จวิ้นคิดชื่อชาและแผนการตลาดทั้งชุดได้แล้ว