ในที่สุด ซางเฟยหว่านก็เอ่ยปาก: "การหาเศษกระแสไม่ผิด แต่ไม่ควรไปรบกวนคนอื่น"
พูดจบ มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างของเธอก็ดีดพลังปราณวิญญาณที่มองไม่เห็นออกมา ทำให้อุปกรณ์ถ่ายทำทั้งหมดที่กำลังจ่อมาที่นางในชั่วพริบตาล้มเหลว ปิดตัวเองโดยอัตโนมัติ ไม่ว่าจะกดยังไงก็เปิดไม่ได้
"เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมโทรศัพท์ฉันหน้าดำเปิดไม่ได้ล่ะ?"
"อุ๊ย กล้องฉันก็พังด้วย!"
"ไมค์ก็ใช้ไม่ได้ รับเสียงไม่ได้แล้ว"
...
ซางเฟยหว่านไม่ได้ไม่ให้โอกาสพวกเขา แต่น่าเสียดายที่พูดกันดี ๆ ไม่ยอมฟัง อย่างนั้นก็อย่าหาว่าเธอลงโทษเล็กน้อยเพื่อสั่งสอนเลย
โดยเฉพาะบางคนในหมู่พวกเขาที่ถูกเจียงหลินต้าจ้างมาให้ก่อเรื่องโดยเฉพาะ
ตำรวจก็เตือนคนพวกนั้นว่า: "อุปกรณ์ถ่ายทำพังกันหมดแล้ว พวกคุณจะมารุมอยู่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ ยังไม่ไปอีก เราก็ต้องพาพวกคุณไปสถานีตำรวจแล้วล่ะ"
คนที่เหลืออีกหลายร้อยคนถึงได้ไม่เต็มใจนักแต่ก็จำใจจากไป
— ตั้งใจมาหาเศษกระแส แต่ตอนนี้เนื้อหาที่ถ่ายไว้หายหมดสิ้น อุปกรณ์ถ่ายทำก็พังอย่างไม่มีเหตุผล ช่างเป็นการได้ไม่คุ้มเสียจริง ๆ
เมื่อเห็นว่าปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว ซางเฟยหว่านก็หันหลังจะกลับเข้าไป ตอนนั้นเองก็มีหนุ่มน้อยคนหนึ่งมาขวางทางเธอ:
"คุณซาง คุณเจียงอยากเชิญคุณไปพบหน่อย"
เขาพูดไป ก็ชี้ไปที่รถสีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างถนน
กระจกรถถูกลดลงครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งของเจียงหลินต้า กำลังยิ้มเยาะเย้ยมาทางซางเฟยหว่าน
เมื่อคืนนี้ เธอลดตัวลงมาเยี่ยม แต่ใครจะไปรู้ว่าซางเฟยหว่านกลับทำให้เธอกินประตูปิด