ความภักดีต่อเจ้านาย และความเสียดายที่ไม่ได้ร่ำลาอย่างสมศักดิ์ศรี กลายเป็นความยึดติดของต้าเหลือง
วิญญาณของมันจึงอาศัยเงาของเจ้านาย แอบอยู่ข้างกายเจ้าของอย่างเงียบเชียบ และตามไปยังเมืองที่เขาทำงานและอาศัยอยู่
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "ที่จริงต้าเหลืองอยู่ในเงาของคุณมาหลายเดือนแล้ว แต่คุณไม่ทันสังเกต มนุษย์กับเงานั้นอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ใกล้ชิดเกินไปจนกลายเป็นจุดบอดสายตา ไม่ค่อยได้ตั้งใจมอง จนกระทั่งเดือนกว่า ๆ ก่อน คุณเหลือบเห็นความผิดปกติโดยบังเอิญ"
เว่ยหลานจ้องมองเงาที่อยู่แทบเท้าตัวเองด้วยแววตาเศร้าสร้อย "แต่ทำไมมันต้องซ่อนตัว ไม่ยอมให้ผมรู้?"
ซางเฟยหว่านอธิบายว่า "ตอนแรกคุณไม่ได้สังเกต แต่หลังจากนั้นถึงรู้ ความกลัวโดยสัญชาตญาณต่อสิ่งไม่รู้ เมื่อตกมาถึงต้าเหลือง มันจะเข้าใจไปเองว่าคุณไม่ต้องการให้มันอยู่ข้างกาย"
"ก็เหมือนกับตอนนั้นที่มันไปส่งคุณที่โรงเรียน คุณกลัวว่ามันจะมาไกลบ้านเกินไป ก็เลยไล่ให้มันกลับบ้าน นั่นเป็นความหวังดี แต่มันไม่เข้าใจ คิดว่าคุณไม่อยากให้มันตามอีกต่อไป"
"เมื่อก่อนถูกไล่ มันยังกลับบ้านอย่างอาลัยอาวรณ์ได้ แต่ตอนนี้กลายเป็นวิญญาณ ถ้าพ้นจากเงาของคุณ มันก็อยู่ไม่ได้ ต้องพยายามซ่อนตัวอย่างถึงที่สุด ไม่ให้คุณรู้"
เว่ยหลานฟังแล้วใจหาย ยิ่งรู้สึกเสียใจที่เมื่อก่อนไม่เคยทะนุถนอมช่วงเวลาที่มีกับต้าเหลือง
ครั้งนั้นมักคิดว่าเวลามีอีกนาน ไม่ว่าตัวเองกลับบ้านเมื่อไร ต้าเหลืองก็จะรอเขาอยู่ที่เดิมเสมอ