ไม่กี่ชั่วโมงก่อน ภรรยานั่งรออยู่ในภัตตาคารด้วยความหวังเต็มเปี่ยม เตรียมพร้อมสำหรับอาหารมื้อเย็นใต้แสงเทียนสุดโรแมนติกกับสามี
เธอแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน สวมชุดเดรสสีแดงที่เพิ่งซื้อใหม่ ราวกับหญิงสาวที่หัวใจเริ่มเบ่งบาน
เวลาผ่านไปทีละนาที เลยเวลานัดหมายแล้ว เธอโทรหาสามี ส่งข้อความ แต่ก็เงียบหายไปราวกับก้อนหินจมลงทะเล ไม่มีการตอบกลับใดๆ
แต่งงานกันมาหลายปี เธอรู้จักนิสัยการใช้ชีวิตของสามีเป็นอย่างดี จึงเดาได้ว่าสามีต้องติดงานแน่นอน
เธออดโกรธไม่ได้ สาปสรรในใจว่าจะไม่สนใจเขาอีกแล้ว! ต่อให้เขาขอโทษอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์!
แต่ไม่นานนัก ความโกรธก็ค่อยๆ จางหาย เธอปลอบใจตัวเองว่า งานมันก็แบบนั้น เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าเขาขอโทษด้วยความจริงใจ ฉันก็จะยกโทษให้เขาเถอะ
ภรรยาทิ้งข้อความไว้ให้สามีแล้ว ก็ออกจากภัตตาคารกลับบ้านคนเดียว
ถนนยามราตรี ผู้คนพลุกพล่านน้อยลง เธอเดินไปพร้อมชายกระโปรงพลิ้วไหว
เธอเดินไป ส่งข้อความหาสามีไปด้วย โดยไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามา
...
ขณะนี้ ศพของภรรยานอนอยู่ตรงหน้าสามี ชุดเดรสสีแดงฉีกขาดยับเยิน ใบหน้าสวยเปื้อนเลือด
เขาแทบไม่เชื่อว่านี่คือภรรยาของตัวเอง ต้องใช้เวลาอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ แล้วร้องเรียกชื่อเล่นของภรรยา
แต่ภรรยาไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้ว
ไม่กี่วันต่อมา ฆาตกรถูกจับได้ สิ่งที่รอเขาอยู่คือการลงโทษตามกฎหมาย
แต่คนที่ตายไปไม่มีวันหวนคืน ความเจ็บปวดที่ทิ้งไว้ก็ไม่มีวันเยียวยา