หยวนฟางเซวียนยังคงดูถ่ายทอดสดอยู่ และแอบสอดส่องการเคลื่อนไหวทุกอย่างของซางเฟยหว่าน
เมื่อเห็นดวงของเหล่าโหลวครั้งนี้ เขาก็เม้มปากและเย้ยหยันว่า "ซางเฟยหว่านนี่ช่างเป็นคนใจบุญจริง ๆ เลยนะ ต่อสายหาโรคจิตแล้วยังพูดจาไร้สาระอีกตั้งมาก เงาเป็นผี? ไม่รู้คิดได้ยังไง คำพูดแบบนั้นคงได้แค่หลอกคนโรคจิตเท่านั้นแหละ"
"จ๊อก" ท้องส่งเสียงร้องเพราะความหิว
ในฐานะนักแสดงสาว หยวนฟางเซวียนย่อมควบคุมรูปร่างอย่างเคร่งครัด เธอไม่ได้ทานข้าวเย็น ตอนนี้หิวจนทรมาน และอารมณ์เริ่มหงุดหงิดมากขึ้น
หยวนฟางเซวียนโทรหาผู้ช่วยตัวน้อย: "เสี่ยวลู่ ฉันหิวแล้ว ไปซื้อแตงกวามาให้ฉันหน่อยสิ"
"พี่เซวียน ตอนนี้ตีหนึ่งกว่าแล้ว ตลาดกับร้านผลไม้น่าจะปิดกันหมดแล้ว ในห้องมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปฟรี รบกวนกินไปก่อนได้ไหมคะ?"
"อะไรนะ นายจะให้ฉันกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหรอ? นายรู้ไหมว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมีแคลอรีสูงแค่ไหน? ฉันกินบะหมี่หนึ่งถ้วย ความพยายามลดน้ำหนักทั้งอาทิตย์ก็สูญเปล่า! นายจะให้ฉันกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ตั้งใจอะไรกันแน่? อยากเห็นฉันอ้วนตายหรือไง?"
"ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่ตอนนี้มันดึกมากแล้ว หาซื้อแตงกวาไม่ได้จริง ๆ"
"ฉันว่าแกขี้เกียจต่างหาก ไม่ยอมวิ่งให้ฉัน ที่ไหนจะใหญ่ขนาดนั้น ฉันไม่เชื่อว่าจะหาแตงกวาไม่ได้สักอัน"
"พี่เซวียน อย่าโกรธเลยครับ ผมไป ผมไป!" เสียงของผู้ช่วยตัวน้อยทางโทรศัพท์ดูน้อยใจจนแทบจะร้องไห้