"ฉันไม่เป็นไร" สายตาของซางเฟยหว่านแฝงความกังขา "เป่ยหมิง นายเพิ่งหัดขับหรือไง มือใหม่หัดขับ?"
อวี๋เป่ยหมิงรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย "พูดตามตรง ฉันก็น่าจะถือว่าเป็นคนขับเก่า เพียงแต่ไม่ได้จับพวงมาลัยมานานแล้ว ที่จริงเมื่อก่อนฉันขับได้ดีมาก"
กลัวซางเฟยหว่านจะไม่เชื่อ เขายังเสริมเป็นพิเศษ "จริง ๆ นะ!"
"ที่ว่านานแล้ว นายไม่ได้หมายถึงร้อยกว่าปีก่อนหรอกเหรอ" ซางเฟยหว่านพูดความจริงโพล่ง
"ใช่ ตอนนั้นรถเพิ่งเริ่มแพร่หลาย ฉันเห็นกล่องเหล็กนั่นวิ่งไปมาบนถนน ค่อนข้างสะดวกดี เลยไปเรียนมาเป็นพิเศษ"
"พอขับรถเป็น ก็สะดวกขึ้นมากจริง ๆ เดิมทีฉันยังคิดจะให้เสี่ยวเฟิงเรียนขับรถด้วย แต่เขาดูถูกเรื่องนี้ เห็นว่าขี่กระบี่วิเศษสะดวกกว่า ที่จริงเขาแค่ขี้เกียจ ไม่อยากเสียเวลาศึกษาเท่านั้นแหละ"
เสี่ยวเฮยหมอบอยู่เบาะหลัง "เหมียว ๆ ?"
อวี๋เป่ยหมิงมองมันผ่านกระจกมองหลัง "รู้สึกว่าชื่อเสี่ยวเฟิงคุ้นหูเหรอ"
เสี่ยวเฮย "เหมียว!"
อวี๋เป่ยหมิงยิ้มบาง ๆ "อาจเป็นเพราะฉันเคยเล่าให้นายฟังก่อนหน้านี้ นั่งให้ดีนะ ฉันจะออกรถแล้ว"
ครั้งนี้ เขาลดความเร็วลงเล็กน้อย ปรับตัวอยู่พักหนึ่ง ค่อย ๆ คุ้นเคยกับทุกอย่างในห้องโดยสาร
แม้รถสมัยใหม่จะเปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับร้อยกว่าปีก่อน แต่โชคดีที่อวี๋เป่ยหมิงเคยดูวิดีโอบางอันมาก่อน เข้าใจการเปลี่ยนแปลงของรถบ้าง