หลังจากอวี๋เป่ยหมิงลงโทษเล็กน้อยเพื่อสั่งสอน เขาก็ไม่ได้ฆ่าล้างบาง แต่พาแมวดำมุ่งหน้าไปยังตึกผู้ป่วยใน
ภายในตึกผู้ป่วยใน เต็มไปด้วยพลังหยินอันน่าขนลุก มืดมิดไปหมด
ปูนที่ผนังบันไดร่วงหล่นเป็นแผ่นใหญ่ ๆ ทรุดโทรมอย่างมาก ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นหนาทึบ
อวี๋เป่ยหมิงเดินขึ้นทีละชั้น พยายามหาคำตอบเบาะแสจากที่นี่
ทำไมที่นี่ถึงมีวิญญาณที่จมปลักไม่ยอมไปมากมายขนาดนี้? ใครเป็นคนขังพวกเขาไว้ที่นี่?
ต้องหาสาเหตุให้เจอ แล้วรักษาที่ต้นเหตุจึงจะแก้ปัญหาที่นี่ได้
ห้องผู้ป่วยชั้นสองว่างเปล่า นอกจากวิญญาณที่ไร้สติลอยไปมาสองสามตนแล้ว ก็ไม่มีอะไรผิดปกติอื่น
ห้องผู้ป่วยชั้นสามก็คล้ายกัน แต่เมื่อเขาเดินมาถึงหน้าห้อง 322 ก็สัมผัสได้ว่าภายในประตูเหมือนมีคนอยู่
อวี๋เป่ยหมิงหยุดฝีเท้า หันหัว ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองเข้าไปข้างใน ผ่านกระจกบานเล็กบนประตู เขาเห็นในห้อง 322 มีเพียงเตียงไม้ผุ ๆ หลายหลัง ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก
แต่เมื่อครู่ทำไมถึงรู้สึกผิดปกติได้ล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกนั้นทำให้เขาคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก? แต่เห็นได้ชัดว่าในห้อง 322 แม้แต่วิญญาณก็ไม่มีสักตน
หรือว่าจะเป็นความรู้สึกที่ผิดพลาด?
เขาหันหลังเดินต่อไป แมวดำชูหางสูงส่งเสียงร้องเหมียว ๆ ตามหลังเขาไป
เหยียบขึ้นบันไดที่เต็มไปด้วยฝุ่น เขามาถึงชั้นสี่
เพิ่งก้าวเท้าขึ้นชั้นสี่ ก็ได้ยินเสียงเพลงลูกทุ่งบ้าน ๆ เข้าหู เสียงร้องอย่างรื่นเริงปนกับเสียงแคร่ก ๆ ฟังแล้วอึดอัดไม่สบายใจนัก