ในขณะที่จางเสวี่ยเสวี่ยกำลังชมเนื้อเรื่องในภาพยนตร์ ซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงได้หลบหนีมาถึงริมหน้าผาแห่งหนึ่งแล้ว
ชาวบ้านนับร้อยถือเครื่องมือการเกษตรและเชือก ใกล้จะไล่ตามมาถึงบนภูเขาแล้ว
ซางเฟยหว่านย่อมสัมผัสถึงวิกฤตได้เช่นกัน
เธอมองดูหน้าผาเบื้องล่าง แล้วประเมินทันทีว่า "ความสูงตรงนี้ประมาณ 30 เมตร ด้านล่างมีต้นไม้ใบหนาทึบ ถึงแม้ที่นี่ฉันจะใช้พลังปราณวิญญาณไม่ได้ แต่ร่างกายยังไหว ถ้ากระโดดให้แม่น อาศัยต้นไม้ใหญ่ช่วยรองรับ น่าจะไม่เป็นไร"
เธอหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า "ถึงแม้จะไม่เป็นไร แต่เรื่องบางอย่างก็อาจมีอุบัติเหตุได้เสมอ โลกที่นี่ช่างประหลาด หากตกไปได้รับบาดเจ็บ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะส่งผลถึงโลกความจริงหรือไม่ อวี๋เป่ยหมิง ปล่อยให้จางเสวี่ยเสวี่ยดึงเธอออกไปก่อนดีกว่าไหม"
"ให้ฉันออกไป แล้วมองเธอกระโดดลงไปอย่างนั้นหรือ?" ในความคิดของอวี๋เป่ยหมิง นึกย้อนไปถึงภาพที่เธอทิ้งเขาไว้เบื้องหน้าและกระโดดลงไปอย่างเด็ดเดี่ยวที่หน้าผาเฟิงโกวโดยไม่หันกลับมา
ซางเฟยหว่านไม่สังเกตเห็นแววตาที่ผิดปกติของเขา จึงวิเคราะห์อย่างมีเหตุผลว่า "การหนีออกไป อาจเป็นทางเดียวที่จะไขปมปริศนานี้ได้ ดังนั้น ต้องมีคนหนีออกไป หากเราสองคนล้มเหลวในครั้งนี้ ครั้งหน้าเราอาจไม่ได้เข้าไปในโลกภาพยนตร์อีก"