ซางเฟยหว่านยังคงยืนกรานว่า "มังกรทอง คุณเคยบอกไว้ว่าถ้าดวงวิญญาณของเขายังอยู่ คุณก็มีหนทางช่วยให้เขาฟื้นคืนชีพใช่ไหม ดีแล้ว งั้นฉันจะไปตามหาดวงวิญญาณของเขา ไม่ว่าบนสวรรค์หรือใต้พิภพ ไม่ว่าที่ใดฉันก็ต้องหาให้เจอ! ก่อนที่ฉันจะนำดวงวิญญาณของเขากลับมา โปรดช่วยปกป้องร่างกายของเขาไว้ด้วย"
มังกรทองพยักหน้า "ตราบใดที่ไม่ออกจากเขาโส่วหลง พลังมังกรแห่งที่นี่ก็จะปกป้องร่างของเขาให้ไม่เน่าเปื่อยและไม่เปลี่ยนรูป"
"ขอบใจ!" ซางเฟยหว่านอุ้มอวี๋เป่ยหมิงขึ้นมาอีกครั้ง "ชิวผู้เฒ่า ห้องของเป่ยหมิงอยู่ตรงไหน ฉันจะพาเขากลับไปพักที่ห้อง"
ชิวผู้เฒ่าผละน้ำตาเอ่ยว่า "ห้องของอาจารย์ผมมีเขตอาคมกั้นเอาไว้ ผมเข้าไปไม่ได้ แต่คุณซางอาจจะเปิดเขตอาคมนั้นได้ ถ้าได้ให้อาจารย์หลับในที่ที่เขาคุ้นเคย เขาก็จะสบายขึ้น"
บนเขาโส่วหลงเป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างโบราณอันงดงาม ศาลาและตำหนักน้อยใหญ่ หลังคากระเบื้องทองกับกำแพงสีแดง อาคารหลักที่สูงที่สุดมีสูงถึงสิบชั้น
ห้องของอวี๋เป่ยหมิงอยู่ฝั่งตะวันออกสุด ประตูไม้แกะสลักปิดสนิท หากมองดี ๆ จะเห็นว่าเหนือประตูปกคลุมด้วยเขตอาคมบางเบาที่ก่อตัวจากพลังปราณวิญญาณ
คงสร้างเอาไว้กันชิวผู้เฒ่าเท่านั้น เขตอาคมนี้จึงมีระดับอ่อนแอมาก ซางเฟยหว่านเพียงโบกมือเบา ๆ ครั้งเดียว เขตอาคมก็ล่มสลายหายไป
ผลักประตูไม้แกะสลักที่เก่าแก่แต่ยังคงหนาแน่นออกไป ภายในคือห้องที่เรียบง่ายเกินคาด