เวลาผ่านไปเนิ่นนาน หลายปีล่วงเลย ความชั่วที่ห่าวเหรินเคยทำ เขาก็ลืมเลือนไปนานแล้ว ไม่ว่าจะต่อหนิวหนิว หรือต่อภรรยาและลูกของตัวเอง เขาไม่เคยรู้สึกสำนึกผิดแม้แต่น้อย
แม้แต่ในตอนนี้ ภายใต้การควบคุมของซางเฟยหว่าน เขาเอ่ยถึงอดีตทุกอย่างออกมาโดยไม่ตั้งใจ ก็แค่รู้สึกว่าความเป็นส่วนตัวถูกล่วงละเมิด รู้สึกอับอายเท่านั้น
จื่อเฟิงหลิงคาดไม่ถึงเลยว่าสามีของตัวเองเมื่อปีนั้นจะเคยทำเรื่องโหดร้ายขนาดนี้
"ฉันคิดมาตลอดว่าคุณเป็นคนเห็นแก่ตัว ใจดำ เป็นคนไร้ค่าที่ไม่แยแสภรรยาและลูก แต่คาดไม่ถึงเลยว่าคุณยังเป็นอาชญากรอีก! สมัยประถมก็โหดร้ายขนาดนั้น คุณเป็นสัตว์เดรัจฉานจริงๆ! ฉันตาบอดจริงๆ ที่แต่งงานกับคนแบบคุณ ตอนนี้ยังมาทำร้ายลูกชายอีก!"
[ไอ้คนไร้ค่า คุณมีชีวิตอยู่ก็แค่เปลืองอากาศ!]
[หนิวหนิว รีบพาไอ้คนไร้ค่านี่ไปเถอะ โกรธจนไข่ฉันจะระเบิดแล้ว!]
[ไอ้ภัยสังคมแบบนี้ เกิดมาก็ควรถูกบีบคอตายตั้งแต่เด็ก]
[เขาเปิดร้านอาหารไม่ใช่เหรอ? อยู่ที่ไหน ฉันจะไปเยี่ยมมันด้วยตัวเอง!]
ห่าวเหรินเห็นช่องแชทเต็มไปด้วยคำด่าใส่เขา มีคนพยายามสืบหาที่อยู่ของเขาด้วย
เขากลัวว่าจะทำให้คนส่วนใหญ่โกรธ แล้วต่อไปจะอยู่ลำบาก เลยรีบอธิบาย:
"ตอนนั้นฉันยังเป็นเด็ก ฉันไม่คิดว่าผลจะร้ายแรงขนาดนั้น อีกอย่างมันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ ฉันก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น หลังจากนั้น พ่อแม่ก็สั่งสอนฉันแล้ว ฉันไม่ได้ไปรังแกเด็กผู้หญิงอีกแล้ว จริงๆ ความผิดแบบนั้น ฉันทำแค่ครั้งเดียว"