เช้านี้ ปีศาจต้นท้อ ปีศาจต้นซิ่ง ปีศาจต้นหลิว สามพี่น้องปีศาจต้นไม้ออกไปทำความงามด้วยกัน
เดิมทีพวกเธอเรียกผู่เจินชิงไปด้วย แต่ผู่เจินชิงปฏิเสธอย่างสุภาพ
ตอนนี้หล่อนไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใดๆ
ซางเฟยหว่านให้หล่อนอยู่บ้าน หล่อนก็อยู่บ้านอย่างดี ไม่แม้แต่ออกไปนอกบ้าน เพราะกลัวว่าเพื่อนบ้านจะเห็นเข้า—ถ้าบริษัทตัวแทนรู้ว่าหล่อนซ่อนอยู่ที่นี่ คงต้องมาจับตัวหล่อนกลับไปแน่
พอใกล้เที่ยง หล่อนรู้สึกหิว จึงคิดจะสั่งอาหารเดลิเวอรี
ลงบันไดมา ก็เห็นชายแก่ผิวคล้ำร่างเตี้ยคนหนึ่งเดินผ่านพอดี
ผู่เจินชิงเอ่ยขึ้นว่า "ขอยืมโทรศัพท์มือถือหน่อยได้ไหมคะ หนูจะสั่งอาหารเดลิเวอรี ค่าใช้จ่ายเดี๋ยวหนูจะจ่ายรวมให้คุณซางทีหลังนะคะ"
ชายแก่คนนั้นจ้องผู่เจินชิงครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ยิ้มอย่างอบอุ่นเป็นพิเศษ
"สั่งอาหารเดลิเวอรีทำไมเล่า? ทั้งแพงทั้งไม่อร่อย อยากกินอะไรลุงทำให้ได้เลย ไม่คิดเงินหรอก!"
ผู่เจินชิงตอบว่า "แบบนั้นจะเป็นการรบกวนเกินไปไหมคะ เห็นว่าช่วงนี้ที่บ้านไม่ค่อยได้ทำกับข้าว ยังงั้นหนูสั่งอาหารเดลิเวอรีดีกว่า"
ชายแก่รีบเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "ไม่ทำกับข้าวเพราะไม่มีคนกินไงล่ะ ที่จริงลุงเป็นพ่อครัวประจำบ้าน งานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตคือการปรุงอาหาร ต้นท้อ ต้นหลิวพวกนั้นปากจัดเกินไป ลุงไม่อยากทำให้กิน แต่ลุงทำให้หนูกินได้นะ ฝีมือลุงเก่งกาจ ยิ่งกว่ายางมิชลินอะไรนั่นอีก!"
ผู่เจินชิงอดขำไม่ได้ "ยางรถยนต์มิชลินกับภัตตาคารมิชลินถึงแม้จะเป็นเครือเดียวกัน แต่ธุรกิจคนละด้านกันเลยค่ะ"