คืนถัดมา ซ่งเปียวถูกเสียงเพลงปลุกอีกครั้ง เขานอนพลิกไปพลิกมาอย่างไม่หลับไม่นอน ความโมโหก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาพาลุยไปเคาะประตูห้องข้างๆ พร้อมด่าทอว่าคนข้างห้องชั่วช้า
ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก ชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่ตรงนั้น สูงกว่าซ่งเปียวเกือบทั้งหัว
ซ่งเปียวหดทันที พูดอย่างระมัดระวัง: "ผมเป็นคนห้องข้างๆ รบกวนพวกคุณช่วยเปิดเพลงเบาๆ หน่อยตอนกลางคืน"
ชายใหญ่คนหนึ่งกอดอก พูดอย่างหยิ่งยะโส: "ไอ้พวกกากเอ้ย แกเป็นคนมาแจ้งความเรารึไง? ใครเปิดเพลงกลางคืนกัน? ฉันนอนหลับสบายดี จะเปิดเพลงทำไมกัน?"
พูดจบก็ปังปิดประตู
ซ่งเปียวไม่กล้าเคาะประตูอีก กลับห้องอย่างหดหู่ เสียงเพลงจากห้องข้างๆ ก็ลอยมาอีกครั้ง:
"ความรักเหมือนไฟ จะอบอุ่นหัวใจ
ฉันเห็นเปลวไฟแห่งความรักเปล่งประกาย..."
หลายวันต่อมา ซ่งเปียวยังคงถูกเสียงเพลงปลุกจนนอนไม่หลับทุกคืน
คืนหนึ่ง ทนไม่ไหวเขาก็แจ้งตำรวจ
ตำรวจมาถึง ชายร่างใหญ่สองคนทำทีสุภาพขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่ยอมรับว่าเปิดเพลงรบกวนตอนกลางคืน และให้ตำรวจเข้าไปดู อ้างว่าตนเองทั้งสองคนนอนหลับอยู่ในห้อง
ซ่งเปียวเดินตามตำรวจไปดูเงียบๆ ในห้องมีแค่ผู้ชายสองคน ไม่มีใครอื่น
ผู้ชายสองคนอยู่ห้องเดียวกัน? แล้วนอนเร็วทุกคืน? ความสัมพันธ์... แหมๆ...