โยวโยวคิดว่าพี่เฟิงกำลังละเมอ กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา จึงแอบตามไปด้านหลัง
พี่เฟิงกระโดดไปตามทางแบบผีกระโดด จากชั้นสองของโฮมสเตย์กระโดดลงมาชั้นหนึ่ง
กระโดดไปได้ครึ่งทางก็พลาดล้ม กลิ้งลงไปถึงข้างล่าง
ยังไม่ทันที่โยวโยวจะพุ่งเข้าไปประคอง เธอก็ลุกขึ้นยืนได้เอง แล้วกระโดดต่อเรื่อยไปจนถึงลานบ้านของโฮมสเตย์
ในลานบ้านมีบ่อน้ำโบราณหนึ่งบ่อ เธอยืนอยู่บนขอบบ่อ ก้มหน้ามองลงไปราวกับกำลังมองอะไรข้างใน
"เรากลับกันเถอะ พี่เฟิง"
โยวโยวคิดจะเข้าไปดึงพี่เฟิงกลับ แต่พอก้าวไปถึงขอบบ่อ เผลอสายตามองลงไปโดยไม่ตั้งใจ ก็เห็นใบหน้าซีดเผือกของคนคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากก้นบ่อ
"อ๊า!" โยวโยวตกใจจนทรุดลงกับพื้น แล้วก็คลานปัดป่ายหนีเอาตัวรอด
กว่าจะวิ่งขึ้นไปถึงชั้นสองได้ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพี่เฟิงยังอยู่ข้างล่าง
เธอเดินตัวสั่นไปที่หน้าต่าง มองลอดช่องกระจกลงไป เห็นพี่เฟิงตักน้ำจากบ่อขึ้นมาครึ่งถัง จากนั้นก็ยกถังน้ำขึ้นสูงระดับหัว แล้วราดรดลงบนหัวตัวเองดังโครม
แล้วก็ตักน้ำขึ้นมาใหม่ ราดรดลงบนหัวอีก
ช่วงนั้นเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศกลางคืนยังหนาวเหน็บมาก น้ำเย็นขนาดนั้นเทราดลงบนตัวทีละถัง ๆ โยวโยวแค่มองก็รู้สึกหนาวแทน
แต่พี่เฟิงกลับเหมือนไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ตักน้ำราดตัวเองไปสิบกว่าถังติดต่อกัน กว่าจะหันหลังกลับ ก็เดินขึ้นบันไดไปแบบแข็งทื่อ ๆ แล้วกลับเข้าห้องได้อย่างชินทาง ยกผ้าขึ้นนอนต่อ
ผมเปียกชุ่มแผ่กระจายอยู่บนหมอนเหมือนงูน้ำ หยดน้ำยังคงไหลเยิ้มลงมาไม่ขาด
แต่เธอกลับนอนหลับได้ลงคอ