เมื่อซางเฟยหว่านเดินไปไกลแล้ว อวี๋เป่ยหมิงก็วางกล่องข้าวลง ก้มหน้านิ่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ
เสี่ยวเฮยได้กลิ่นก็เดินเข้ามา แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่ออย่างเอร็ดอร่อย
พออวี๋เป่ยหมิงรู้ตัว มันก็กลืนข้าวพร้อมเศษกระดูกลงท้องไปหมดแล้ว
แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น อวี๋เป่ยหมิงแม้แต่จะทันห้ามก็ยังไม่ทัน
"เสี่ยวเฮย นายไม่กินข้าวเย็นไปแล้วหรือไง? ทำไมมากินอีกตั้งเยอะ? ไม่กลัวท้องแตกตายหรือ?"
แต่พอเขาจับเสี่ยวเฮยขึ้นมาดู ก็พบว่ามันไม่ได้มีอาการอาหารไม่ย่อยอะไร กลับกัน ในร่างกายของมัน พลังปราณวิญญาณเพิ่มขึ้นกว่าเดิมมาก
อวี๋เป่ยหมิงถึงกับแปลกใจ "แมวขี้เกียจอย่างนาย ระดับการบำเพ็ญกลับก้าวหน้าไปไม่น้อย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ก็อาจจะแซงหน้าชิวผู้เฒ่าได้จริงๆ นะ"
"เหมียวเหมียวเหมียว!"
"อย่างน้อยก็ต้องรอจนนายกลายเป็นคนก่อน ถึงจะมีไข่ไว้เขยื้อนได้"
"เหมียวเหมียวเหมียว!"
"พรสวรรค์นายดีกว่าชิวผู้เฒ่าอยู่บ้างจริงๆ แต่จะไปแย่งตำแหน่งเขาก็ไม่มีทาง นายได้แค่เป็นสัตว์วิเศษเท่านั้นแหละ!"
"เหมียวเหมียวเหมียว…"
"อยากเป็นศิษย์ฉันหรือ? รอให้นายบำเพ็ญจนได้ร่างเป็นคน มีไข่ก่อนค่อยว่ากัน ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่านายจะนับเป็นศิษย์หญิงหรือศิษย์ชาย"
"เหมียวเหมียวเหมียว…"
"เอาล่ะ เลิกร้องไห้ได้แล้ว มีเวลามาร้องไห้ ก็เอาไปบำเพ็ญเพียรให้ดีๆ ดีกว่า ไลฟ์สดของหว่านหว่านเริ่มแล้ว นายเงียบๆ หน่อย"