ซางเฟยหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองท่านปรมาจารย์ไช่อีกครั้ง "เขาโส่วหลง? เขาเนี่ยนะ ท่านปรมาจารย์ไช่?"
ลั่วกังนึกว่าเธอไม่รู้ว่าเขาโส่วหลงคือผู้วิเศษมาจากไหน จึงพูดอย่างจริงจังว่า "คุณยังบอกว่าตัวเองเป็นสตรีมเมอร์สายเซวียนเสวียอีกนะ ทำไมถึงไม่รู้จักเขาโส่วหลงล่ะ? นั่นคือสำนักเซวียนเสวียอันดับหนึ่งของประเทศหัวเซี่ยของเราเลยนะ แค่ช่วงไม่กี่ปีมานี้ เขาโส่วหลงเก็บตัวเงียบเชียบ เป็นปริศนายิ่งนัก ไม่ง่ายที่จะติดต่อกับคนภายนอก ท่านปรมาจารย์ไช่คนนี้เป็นศิษย์สายตรงรุ่นที่ 108 ของเขาโส่วหลง มีฝีมือสูงส่ง มีเส้นสายกว้างขวาง รับงานในวงการนี้อยู่บ่อย ๆ"
ซางเฟยหว่านก็เลยไม่พูดอะไรมาก ถ่ายรูปตอนท่านปรมาจารย์ไช่กำลังทำพิธีเก็บไว้ จากนั้นก็ส่งให้อวี๋เป่ยหมิง: [ได้ข่าวว่านี่คือศิษย์สายตรงรุ่นที่ 108 ของเขาโส่วหลงของนาย]
อวี๋เป่ยหมิง: [เขาโส่วหลงเพิ่งสืบทอดมาถึงรุ่นที่สอง มีรุ่นที่ 108 มาจากไหน]
อวี๋เป่ยหมิง: [อยู่ที่กองถ่ายของพวกเธอเหรอ? รอสักครู่ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้]
ซางเฟยหว่านเองก็ไม่อยากยุ่งแต่แรก รออวี๋เป่ยหมิงมาจัดการเองก็พอ
ผลคือเพิ่งตอบข้อความเสร็จ ก็ได้ยินลูกน้องของท่านปรมาจารย์ไช่คนหนึ่งตวาดเสียงดัง: "ใครกัน ถึงกับแอบถ่ายรูป!"
ท่านปรมาจารย์ไช่ก็หยุดทำพิธี พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้ขัดข้องว่า "เอามือถือออกมา"
ลั่วกังเห็นท่าไม่ดีก็รีบเข้าไปเจรจา: "ท่านปรมาจารย์ไช่วางเฉยเถิดครับ นี่คือนักแสดงหญิงในกองเรา ไม่เคยเห็นมาก่อน ก็เลยรู้สึกแปลก ๆ เลยถ่ายรูปไว้ครับ"
ท่านปรมาจารย์ไช่พูดเย็นชาว่า "ฉันบอกว่าให้เอามือถือออกมา ไม่ได้ยินหรือไง?"
ซางเฟยหว่านถามว่า "ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?"