ในจังหวะนั้น คังซินเอ๋อร์ก็เห็นซางเฟยหว่านเดินออกมาจากโรงแรม
ซางเฟยหว่านในตอนนี้มีบุคลิกสง่าเยือกเย็น กระโปรงพลิ้วราวเทพเซียน ดูสูงส่งสง่างาม อยู่ในระดับที่ต่างจากคังซินเอ๋อร์โดยสิ้นเชิง
คังซินเอ๋อร์เดินปรี่เข้าไปด้วยความคับแค้น ชี้หน้าตวาดซางเฟยหว่าน "เป็นฝีมือแกใช่ไหม? เมื่อคืนชายชุดดำนั่นเขาจะมาหาแกแท้ ๆ แกเป็นคนยุให้เขากลับไปทำลายความบริสุทธิ์ของฉันใช่หรือเปล่า?"
"ตอนนี้ชื่อเสียงฉันพัง งานการพัง แถมยังมีคนประณามด่าทอฉันในเน็ตอีก แกพอใจแล้วใช่ไหม? ได้ใจแล้วใช่ไหม?"
ซางเฟยหว่านปรายตามองเธอ แววตาสงบราวน้ำในบ่อโบราณ ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ "พอใจ? ได้ใจ? เธอประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่นคลอนอารมณ์ฉัน? เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ทำไมฉันต้องไปใส่ใจเธอด้วย? อันที่จริง ถ้าเธอไม่มาก่อกวนตรงหน้าฉัน ฉันเกือบลืมการมีอยู่ของเธอไปแล้ว"
น้ำเสียงเหยียดหยาม ยิ่งกว่าคำด่าตรง ๆ ทำให้คังซินเอ๋อร์ขายหน้าเสียยิ่งกว่า!
"เสแสร้ง แกมันเสแสร้งทำตัวสูงส่ง! ถ้าแกไม่คอยตอแยจางเฉิงเยี่ยไม่เลิก ฉันก็คงไม่มารู้จักแก!"
"ต่อมา แกดังขึ้น แกร่ำรวย แล้วยังจะยุยงความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับจางเฉิงเยี่ยอีก ไม่เท่านั้น แกยังจงใจทำให้จางเฉิงเยี่ยภาพลักษณ์พังอีก"
"ถ้าเขาไม่ภาพลักษณ์พัง เขาก็คงไม่ขโมยทรัพย์สินของฉันแล้วหนีไป! ทำเอาฉันตอนนี้ทั้งคนทั้งเงินสูญสิ้น!"
"ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของแก! แกทำให้ฉันต้องมาตกอับขนาดนี้ ฉันจะไม่เกลียดแกได้ยังไง?"