ด้านนอกฟาร์ม
จางเสวี่ยเสวี่ยเห็นอวี๋เป่ยหมิงกับซางเฟยหว่านย้อนกลับมาอีกครั้ง แถมในอ้อมแขนของอวี๋เป่ยหมิงยังอุ้มสิ่งหนึ่งไว้ — ลูกหมูตัวเล็ก ๆ
จางเสวี่ยเสวี่ยขยับตาปรือๆ แล้วถาม "ทีมเจียงล่ะคะ ทำไมออกมาแค่สองคน?"
อวี๋เป่ยหมิงมองลูกหมูในอ้อมแขน "เขาก็เกิดการกลายพันธุ์"
ในที่นั้นยังมีลูกน้องของเจียงซู่อยู่ด้วย พอเห็นหัวหน้าที่ตนเคารพนับถือกลายเป็นลูกหมูตัวขาวอ้วนกลม ทุกคนก็รุมล้อมเข้ามา ตะโกนเรียก "หัวหน้า หัวหน้า" ไม่หยุด
จางเสวี่ยเสวี่ยแทบไม่เชื่อสายตา "แต่เมื่อกี้ฉันให้เขาไปแล้วหนึ่งชิ้น… เขาคงไม่ซวยขนาดนั้นหรอกน่า?"
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "ทีมเจียงโชคดีกว่าคนอื่นจริง ถึงร่างกายจะกลายพันธุ์ไป แต่ดีที่สามวิญญาณเจ็ดจิตยังอยู่ครบ"
เพียงคำพูดจบ ลูกหมูในอ้อมแขนอวี๋เป่ยหมิงก็ส่งเสียง "อู๊ด ๆ" ใส่ทุกคนสองครั้ง
สมาชิกคนหนึ่งลองถาม "หัวหน้าครับ ยังจำผมได้อยู่ไหม?"
ลูกหมูตัวนั้นกระโดดลงจากอ้อมแขนอวี๋เป่ยหมิง แล้วใช้กีบเท้าของมันเขียนคำสองคำลงบนพื้นว่า "โจวเผิง"
โจวเผิงน้ำตาคลอเบ้าทันที ในใจมีทั้งเศร้าและดีใจ
เศร้าที่หัวหน้ากลายเป็นหมูไปแล้ว
ดีใจที่สติยังปกติ
ซางเฟยหว่าน อวี๋เป่ยหมิง และจางเสวี่ยเสวี่ย สามคนแลกสายตากัน แล้วเดินไปด้านข้างเพื่อปรึกษากัน
"เสวี่ยเสวี่ย ฉันคิดว่าเกล็ดปลาของเธอก็ยังมีผลอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ช่วยลดการกลายพันธุ์ไปได้บางส่วน"
อวี๋เป่ยหมิงเห็นด้วยกับคำพูดของซางเฟยหว่าน "ถ้าค่าโชคลาภสูงขึ้นอีกหน่อย บางทีอาจได้อะไรเพิ่มมากกว่านี้"
จางเสวี่ยเสวี่ยพูด "งั้นฉันลงไปเอง!"