เรือน้อยโคลงเคลงไปเรื่อย ๆ อีกครู่หนึ่งก็กลับมายังถ้ำน้ำแห่งเดิม
เบื้องหน้ามีแสงจ้าและเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม
"หัวหน้า ปรากฏแล้ว! เรือปริศนาปรากฏตัวแล้ว!"
"เร็ว เข้าไปใกล้! ทุกคนเตรียมพร้อม!"
แสงจ้าส่องผ่านมา เห็นเจียงซู่พร้อมลูกน้องสิบกว่าคน ยืนถืออาวุธครบมืออยู่บนเรือเร็ว
เมื่อเห็นอวี๋เป่ยหมิงและซางเฟยหว่านปลอดภัยดี ใจที่แขวนสูงก็พลันวางลง
"หัวหน้า นักศึกษาหญิงที่หายตัวไปก็อยู่บนเรือด้วย! หนึ่ง สอง สาม สี่... แปดคน ครบไม่มีขาด!"
สมาชิกทุกคนบนเรือเร็วต่างมีสีหน้ายินดี
เมื่อเรือไม้เล็กเข้าใกล้ นักศึกษาหญิงทั้งแปดคนก็ย้ายขึ้นเรือเร็วตามลำดับ
ก่อนจากไป ซางเฟยหว่านถามอาอิงว่า "เธออยากจากไปไหม? ฉันช่วยเธอทำพิธีส่งวิญญาณได้นะ"
แต่อาอิงกลับส่ายหน้า ไม่พูดอะไรแล้วหมุนหัวเรือ พายเรือไม้เล็กของเธอจากไปเรื่อย ๆ
เบื้องหน้ายังคงมืดมิด แต่ตะเกียงที่หัวเรือของเธอกลับดูสว่างขึ้นมาก พยายามทอดแสงสว่างออกไปเป็นรัศมี
บางทีโลกใบนี้ยังมีความมืด แต่ก็ยังมีแสงที่ส่องนำทางให้เห็นเส้นทางเบื้องหน้าเสมอ
อาอิงไม่ได้อธิบายว่าเธอไม่ต้องการไปเวียนว่ายตายเกิดเพราะเหตุใด
บางทีอาจจะต้องเฝ้าแม่น้ำจื่อหมู่เหมือนราชินี บางทีอาจจะผิดหวังกับโลกมนุษย์จนไม่อยากเวียนว่ายตายเกิดอีก