ออกมาแล้ว ป้าว่านรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย ยืนขยี้มืออยู่อย่างไม่เป็นสุข แล้วพูดกับเจ้าของร้านที่เป็นชายเสียงเบา: "คืนนี้ช่างเถอะ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนั้นเสี่ยงเกินไป"
เจ้าของร้านชายจ้องเธออย่างดุร้าย: "อะไรเรียกว่าช่างเถอะ? พวกเราเจอแกะอ้วนๆ มากมายขนาดนี้แทบไม่น่าเชื่อ จะปล่อยไปง่ายๆ ได้ยังไง? เห็นสองคนนั้นไหม แต่งตัวดูก็รู้ว่ารวย คืนนี้เทพเจ้าแห่งทรัพย์เสด็จมา ส่งแกะอ้วนๆ มาให้มากมายขนาดนี้ ถ้าฉันไม่รับไว้ จะสมกับโชคดีนี้หรือไง"
"แต่..."
"อย่ามาพูดจาน่ารำคาญอีก ถ้ากล้าทำลายเรื่องดีๆ ของฉัน ฉันจะจัดการเธอก่อน!"
"ธูปหลอนได้ส่งเข้าไปแล้ว ประมาณครึ่งชั่วโมงก็คงทำให้ทั้งคู่ล้มลงได้"
"ฉวยโอกาสนี้ขึ้นไปชั้นบนก่อน ดูว่าห้อง 404 มีคนซ่อนอยู่หรือไม่ หรือเจ้าตัวเล็กนั่นดื้ออีกแล้ว?"
ซางเฟยหว่านมองดูรอบๆ ในห้อง แล้วเงยหน้ามองเพดาน: "พวกเขาควรอยู่ชั้นบน"
อวี๋เป่ยหมิงถามเธอ: "ทำไมไม่ลงมือตรงๆ เล่า?"
ซางเฟยหว่านยิ้ม: "ทำไมต้องให้พวกเราลงมือด้วย? มีหนี้ก็ต้องมีเจ้าหนี้ มีเรื่องก็ต้องมีเจ้าของเรื่อง"
ระหว่างที่ทั้งสองพูดกัน เสี่ยวเฮยก็กระโดดขึ้นไปบนเตียงใหญ่ แล้วกลิ้งไปมาอย่างมีความสุข
ทันใดนั้น มันก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วกลิ้งไปอยู่ตรงกลาง เผื่อที่ว่างทั้งสองข้างไว้
มันแอบภูมิใจ: ทุกคนเบียดเสียดกันอยู่ที่นี่อย่างคึกคัก ฉันก็ไม่ต้องคิดมากว่าจะนอนกับใครดี ทั้งสองข้างก็ไม่ผิดใจ ทั้งสองข้างก็เอาใจได้ แมวน้อยอย่างฉันนี่ฉลาดจริงๆ!