ตอนแรกโจวเสี่ยวเถายังรู้สึกว่าคำพูดของซางเฟยหว่านช่างแปลกประหลาด
แต่ไม่รู้ว่าทำไม คำพูดแปลกประหลาดเหล่านั้นกลับราวกับมีพลังลึกลับบางอย่าง ทำให้จิตสำนึกของเขาค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความสับสน
ในความมึนงง เขาลืมตัวตนของตัวเอง ลืมความขัดแย้งระหว่างเขากับโจวหยาหลาน ลืมเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ในช่วงสิบกว่าปีที่เติบโตมา
เขาจำได้เพียงว่าตัวเองชื่อซุนเทา พ่อชื่อซุนวา เป็นช่างก่ออิฐ เวลาชาวบ้านคนไหนจะสร้างบ้านใหม่ก็จะจ้างเขาไปทำงาน
ส่วนแม่ของเขาชื่อจางเหมย เป็นแม่บ้านชนบทที่ธรรมดาที่สุด
แม่อ่อนโยน พ่อใจดี และอยู่เคียงข้างเขามาตลอดตั้งแต่วัยเด็ก ทำให้ซุนเทามีวัยเด็กที่มีความสุขและความรักใคร่ที่สมบูรณ์
ซุนเทาเหมือนกับเด็กคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน เรียนจบประถม แล้วก็เรียนมัธยมต้น บางครั้งก็เบื่อหน่ายการเรียน บางครั้งก็ซน
แต่ส่วนใหญ่แล้ว ใจเขามักเต็มไปด้วยความใฝ่ฝันถึงเมืองใหญ่ เขาอยากประสบความสำเร็จ อยากออกจากชนบทไปยังโลกที่กว้างใหญ่กว่า เพื่อดูความเจริญรุ่งเรืองของโลก
ตอนมัธยมต้น เขาเรียนเก่งมาก สอบติดโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังของเมืองได้อย่างราบรื่น
พ่อดีใจเกินไป ดื่มเหล้าไปหลายแก้ว วันรุ่งขึ้นฤทธิ์เหล้าที่เหลือยังไม่ทันหายก็ถูกเรียกไปทำงาน
ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวข้องกับการดื่มมากเกินไปเมื่อคืนหรือไม่ ชายคนนั้นตอนก่อกำแพงพลาดตกลงมาจากชั้นสอง ได้รับบาดเจ็บที่กระดูกสันหลัง ไม่ต้องพูดถึงการทำงานหาเลี้ยงครอบครัว แม้แต่การดูแลตัวเองยังลำบาก