"เป่ยหมิง สามีภรรยาคำนับกันแล้ว ทำไมเธอไม่คำนับล่ะ?" จากใต้ผ้าคลุมศีรษะ มีเสียงของซางเฟยหว่านเร่งเร้าดังออกมา
และเสียงของซางเฟยหว่านอีกคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระดิ่ง เตือนเขาว่า:
"เป่ยหมิง เธอควรรู้สึกตัวได้แล้ว หากเธอทำพิธีแต่งงานกับเธอจริง ๆ ความผูกพันในใจเธอจะยิ่งลึกซึ้ง และยากที่จะทำลายปีศาจในใจได้"
"เป่ยหมิง นั่นเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากตัณหาของเธอ ไม่ใช่ความจริง ฉันรู้ว่าการทำลายตัณหา เอาชนะตัวเองนั้นยากเพียงใด เหมือนตอนที่ฉันลงมือกับอาจารย์ มันทรมานมาก"
"แต่หากเธอจมดิ่งอยู่ในนั้น ยิ่งนานก็ยิ่งยากที่จะถอนตัว เนิ่นนานไปก็จะกลืนกลายเป็นหนึ่งเดียวกับโลกในภาพจิตรกรรมฝาผนังโดยสิ้นเชิง แล้วอวี๋เป่ยหมิงในโลกความเป็นจริงก็จะไม่มีอยู่อีกต่อไป"
"โลกนี้คือโลกที่เธอปกป้อง เธอจะยอมละทิ้งมันจริงหรือ? เพื่อภาพลวงตาที่อยู่ตรงหน้าเธอ?"
อวี๋เป่ยหมิงจ้องมองหว่านหว่านที่กำลังจะทำพิธีแต่งงานกับเขาตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
ในชั่วขณะนั้น เขาอยากจะจมดิ่งลงไปในนั้นจริง ๆ โดยไม่สนใจสิ่งใด เพื่ออยู่กับเธอ
แม้ต้องละทิ้งทุกสิ่งในความเป็นจริง แม้ต้องกลืนกลายเป็นหนึ่งเดียวกับภาพจิตรกรรม เขาก็ยินดี
"เป่ยหมิง อวี๋เป่ยหมิง เธอได้ยินฉันพูดไหม?" ซางเฟยหว่านนอกภาพจิตรกรรมตะโกนเรียกเขา
"เป่ยหมิง เธอเป็นอะไรไป เป่ยหมิง?" ซางเฟยหว่านตรงหน้าก็เรียกเขาด้วยเช่นกัน
คนหนึ่งอยู่ข้างนอก อีกคนอยู่ข้างใน
แต่ไม่ว่าจะเป็นซางเฟยหว่านคนไหน เขาก็ไม่สามารถอยู่กับเธอได้อย่างแท้จริง
เขาหลับตาลง เจ็บปวดจนพูดไม่ออก