ยังดีที่ภาพถ่ายถูกถ่ายจากระยะไกล มองเห็นแค่จุดแสงราง ๆ ไม่อาจแยกแยะรูปร่างคนได้ชัดเจน
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา ซางเฟยหว่านจึงจำใจลืมตาพูดปด "ก็แค่โดรน อย่าตื่นตูมไปหน่อยเลย"
"ไม่ใช่นะ! ผมเห็นกับตาตัวเองเลยนะครับ คนคนหนึ่งควบไม้กวาดบินหวือผ่านหน้าผมไป! พอจะถ่ายรูปมันก็บินไปไกลแล้ว รูปเลยออกมาไม่ชัด"
ซางเฟยหว่านได้ฟังก็เริ่มไม่พอใจ ควบอะไรกัน? เธอเห็นอยู่ว่าเหยียบ เหยียบต่างหากนะ ใช่ไหม!
อาฉียังเชื่อว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด โต้แย้งอย่างหัวเด็ดตีนขาด "สตรีมเมอร์ครับ คุณดูให้ดีอีกทีเถอะ ผมสงสัยว่าโลกเวทมนตร์ตะวันตกกำลังรุกรานโลกแห่งความจริง! พวกพ่อมดในหนัง ในนิยายก็ชอบขี่ไม้กวาดกันนัก คราวนี้จู่ ๆ มาบุกรุกดินแดนบ้านเรา ต้องมีจุดประสงค์ลับที่มิอาจเปิดเผยแน่!"
"คุณคิดมากไปแล้ว ไม่ใช่แค่ขี่ไม้กวาดแล้วจะเป็นพ่อมดเสียหน่อย" สายตาของซางเฟยหว่านจ้องไปที่เลนส์ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยพลังเย้ายวน "คุณมองผิดไป แสงหางยาวของโดรนคุณนึกว่าเป็นด้ามไม้กวาด"
เดิมทีอาฉียังยืนกรานความคิดของตน เพราะตอนนั้นเขาเห็นชัดแจ๋ว
แต่ไม่รู้ทำไม พอเสียงของซางเฟยหว่านลอยเข้าหู สมองเขาก็พร่าเลือนไปครู่หนึ่ง ราวกับถูกล้างสมอง พลันพึมพำทบทวน "มองผิดไป… เป็นแสงหางยาวของโดรน…"
พูดจบแล้ว ตนเองก็ยิ่งเชื่อสนิทใจ ซ้ำยังรู้สึกว่าตนช่างโง่เหลือเกิน ยุคนี้โดรนมีอยู่เกลื่อนกลาด ตัวเองอุตส่าห์จ่ายสองพันหยวนต่อสาย
แต่จะให้ทำอย่างไร? ต่อหน้าผู้ชมมากมายขนาดนี้ ก็ใช่ว่าจะเบี้ยวค่าทำนายได้
เขากำลังจะให้ของขวัญตอบแทน กลับได้ยินซางเฟยหว่านเอ่ย "ดวงนี้ยกเว้นค่าทำนายให้" แล้วตัดสายอย่างเด็ดขาดไม่มีเยื่อใย
——เรื่องวุ่นวายที่ตนเองเป็นคนก่อ ถ้าเก็บเงินอีกก็ไม่ต่างอะไรกับการฉ้อโกง
วุ่นวายคราวนี้ ต่อไปคงบินด้วยกระบี่ไม่ได้อีกแล้ว ช่างน่าเสียดายเล็กน้อยจริง ๆ