เสี่ยวจวีจวีเห็นทุกคนแห่หยอกล้อตน ก็ทำหน้ามุ่ยราวกับกำลังจะร้องไห้: "ทุกคนอย่าแซวผมเลย! สตรีมเมอร์ ท่านช่วยดูให้ผมทีว่าใช่ปิศาจแห่งความฝันไหม? ตอนที่เชื่อมต่อครั้งก่อนผมก็ดูอยู่ แต่ผมก็ไม่ได้ซื้อของโบราณอะไรนี่ เหตุใดถึงได้เปื้อนวิญญาณร้ายเช่นนี้?"
ซางเฟยหว่านมองดูลักษณะโหงวเฮ้งของเขาอย่างถ่องแท้แล้ว กล่าวว่า: "บนตัวนายมีพลังหยินพวยพุ่งจริง เป็นวิญญาณเข้าฝัน วิธีส่งไปก็ไม่ยาก นายตอนเข้าไปในฝันถามเธอดูว่ามีความปรารถนาใดที่ยังไม่สมหวัง ช่วยทำให้ลุล่วงก็พอ"
"หา? เป็นอย่างนั้นจริง ๆ หรือ…นั่น…สิ่งนั้น?" เขากลัวเกินไป ถึงขั้นแม้แต่คำนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา
"ผมกลัวจนไม่กล้าหลับ แถมยังจะให้ผมไปถามนางในฝันอีกหรือ? หากเกิดเธอเดือดดาลขึ้นมาแล้วบีบคอผมตายจะทำอย่างไร? ไม่ได้ ๆ ผมไม่ไป ไม่ไป!"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "เธอคือย่าของนาย จะไม่ทำร้ายนายหรอก จู่ๆ ก็เข้าฝัน ย่อมมีเรื่องจะสั่งเสียอย่างแน่นอน นายอย่าทำอย่างกับเจอผีสางทุกครั้ง ตั้งใจฟังคนแก่พูดให้จบ พอใจเธอสมหวังแล้วเธอก็จะจากไปเอง"
"เป็นย่าผมหรือ?" เสี่ยวจวีจวีตอนแรกตกตะลึง แล้วสีหน้าก็ค่อย ๆ เศร้าหมองลง
"สตรีมเมอร์ ผมรู้แล้วว่าทำไมย่าผมถึงมาหลอกผม เธอ…เธอต้องต่อว่าผมแน่ ๆ!"
"ย่าผมด้วยโรคมะเร็ง ตอนที่พบก็เป็นระยะสุดท้ายแล้ว ผมตอนนั้นพอดีอยู่เทอมสุดท้ายของชั้นม.ปลายปีสาม แถมอยู่ต่างที่ด้วย ทางบ้านเลยไม่ได้บอกผมเรื่องที่ย่าอาการหนัก กลัวจะกระทบการสอบครั้งสุดท้ายของผม"
"จนผมสอบเอนทรานซ์เสร็จ ถึงเพิ่งรู้ว่าย่าจากไปแล้ว"