ซางเฟยหว่านปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่า "ไม่ได้"
คุณนายฉินกล่าวว่า "ฉันให้เงินเพิ่มได้นะ"
ซางเฟยหว่านส่ายศีรษะ
คุณนายฉินจึงรู้สึกแปลกใจมาก "นี่...นี่ทำไมล่ะ"
ซางเฟยหว่านตอบว่า "ไม่มีเหตุผล ฉันแค่ไม่อยากให้"
คุณนายฉินนึกถึงคำพูดที่ฉินเยว่เอ๋อร์เคยด่าทอซางเฟยหว่านต่อหน้าตัวเอง
หรือว่าพวกเธอมีเรื่องกระทบกระทั่งรุนแรงกันมาก่อนแล้ว ดังนั้นคุณซางจึงผูกใจเจ็บงั้นหรือ
คิดได้ดังนั้น คุณนายฉินจึงรีบขอโทษ "ลูกสาวฉันถูกฉันตามใจจนเสียคน พูดจาทำอะไรไม่ยั้งคิด หากเคยล่วงเกินที่ไหน ฉันขอโทษแทนเธอ หรือไม่ฉันก็จะพาเธอไปขอขมาถึงที่ด้วยตัวเอง"
"ลูกสาวฉันถึงจะเอาแต่ใจ แต่จิตใจไม่ได้เลวร้ายเลย ขอร้องล่ะช่วยเธอด้วยเถอะ เกิดฉินตงหลินใช้ไม้เด็ดจัดการเธอ... ฉันก็มีลูกสาวแค่คนเดียวนี้ ขอร้องล่ะต้องช่วยเธอนะ"
เธอรักลูกสาวมาก วิตกจนแทบจะร้องไห้
ซางเฟยหว่านเอ่ยว่า "ต่อให้ฉันยอมช่วย ลูกสาวคุณก็ไม่แน่ว่าจะยอมรับ ฉันจะไปลำบากทำอะไรให้เสียเปล่า ยิ่งกว่านั้น ถ้าแค่กลัวว่าฉินตงหลินจะจัดการกับเธอ คุณก็เบาใจได้ชั่วคราว ตราบใดที่คุณยังไม่ตาย ฉินตงหลินก็ยังไม่รีบร้อนจัดการกับฉินเยว่เอ๋อร์ในตอนนี้"
คุณนายฉินลองคิดดูก็จริง ถ้าตนยังไม่ตาย ลูกสาวก็ยังมีที่พึ่งพิง ใครก็ไม่กล้าทำอะไรเธอ
เธอซาบซึ้งเหลือล้น กำลังจะโอนเงินให้ซางเฟยหว่านเพื่อเป็นการขอบคุณ แต่นึกอะไรขึ้นได้อีกอย่าง จึงเอ่ยอย่างเสียใจว่า
"ตั้งแต่ฉันล้มป่วย การเงินทั้งหมดก็ยกให้ฉินตงหลินเป็นคนดูแล ถ้าฉันมีเงินก้อนใหญ่เคลื่อนไหว เกรงว่าจะทำให้ฉินตงหลินสงสัย เอาเป็นว่า รอเรื่องคลี่คลายแล้วค่อยให้คุณดีไหม"