"ช่างเถอะ ช่างเถอะ... ถ้าเดินออกไปไม่ได้ ก็ต้องยอมจำนน..." ชายชราเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน เช็ดน้ำตาให้แห้งราวกับปลงตกในที่สุด
"ใครบอกว่าเดินออกไปไม่ได้?"
ซางเฟยหว่านผุดลุกขึ้นจากที่นั่ง ถอนพลังซ่อนเร้นออกเผยโฉมหน้าที่แท้จริง
บางคนจำเธอได้ทันที:
"เธอคือซางเฟยหว่าน!"
"เธอเป็นนักแสดง ฉันเคยดูเรื่อง บทเพลงอาลัยชั่วนิรันดร์ ของเธอนะ"
"ไม่ เธอไม่ใช่แค่นักแสดง แต่ยังเป็นสตรีมเมอร์แนวจิตวิญญาณ เชี่ยวชาญเรื่องแก้ปัญหาลี้ลับโดยเฉพาะ"
"เมื่อกี้ฉันกำลังอยากจะไลฟ์สดหาคุณอยู่เลย แต่ดึกเกินไปแล้วคุณเลิกสตรีมไปแล้ว แล้วโทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณ โทรขอความช่วยเหลือก็ไม่ติด ไม่คิดว่าคุณจะนั่งรถไฟขบวนเดียวกับฉัน โอ้...รอดแล้ว"
"งั้นตอนนี้เราควรทำยังไงดี?"
"จริงๆ แล้วมีวิญญาณในอุโมงค์มาหาคนแทนที่งั้นเหรอ?"
ซางเฟยหว่านจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาลึกล้ำ แม้จะมีม่านบัง แต่เธอก็ยังสัมผัสได้ว่าข้างนอกอุโมงค์นั้น มีวิญญาณมากมายรวมตัวกันอยู่จริง
"อย่างที่ชายชราว่าไว้ ยี่สิบปีก่อน มีขบวนรถไฟขบวนหนึ่งแล่นผ่านอุโมงค์เถาหลิง ตู้เสริมหมายเลข 1 ที่อยู่ท้ายขบวนสุดเกิดเพลิงไหม้"
"ผู้โดยสาร 58 คนในตู้เสียชีวิต ผู้เคราะห์ร้ายเหล่านี้หลังตายกลายเป็นวิญญาณติดที่ ถูกขังอยู่ในอุโมงค์ไม่สามารถออกไปได้"
"ดังนั้น เมื่อใดที่มีรถไฟวิ่งผ่าน พวกเขาก็จะมารวมตัวกันที่สองข้างของขบวนรถ โบกมือตะโกนเรียก หวังว่าจะได้ขึ้นรถขบวนใหม่และออกไปจากที่นี่"