ฉินตงหลินเห็นว่าแม้แต่อาจารย์อู๋ยังถูกจัดการลงได้ ก็รู้ว่าไม่ดีแล้ว รีบเตรียมเผ่น
แต่ยังเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกแรงมหาศาลดูดกระชากกลับมาอย่างแรง พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน "อ๊ากกก" ของเขา ร่างกระเด็นถอยหลังไปกระแทกเข้ากับประตูบานเลื่อนกระจกของห้องรับแขกตระกูลฉิน
ได้ยินเพียง "เคร้ง" กระจกแตกละเอียดในพริบตา เศษกระจกนับไม่ถ้วนสะท้อนแสงไฟวาววับ ร่วงหล่นลงพื้นอย่างเจิดจ้า
ที่ร่วงลงพื้นพร้อมกันนั้นก็คือตัวฉินตงหลิน
เขากระแทกลงกลางกองเศษกระจก ร่างเต็มไปด้วยบาดแผล
โดยเฉพาะใบหน้าไม่รู้ว่ามีเศษกระจกฝังเข้าไปกี่ชิ้น เลือดโชกไปหมด ภาพบาดแผลน่าสยดสยอง
ในที่สุดเขาก็รู้จักความกลัวเสียที ส่งเสียงสั่นเครือเรียกคุณนายฉินว่า "ที่รัก ช่วยผมด้วย ผมผิดไปแล้ว ช่วยผมด้วย! เห็นแก่ความเป็นสามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันมาหลายสิบปีเถอะ ปล่อยผมไปนะ"
คุณนายฉินเบือนหน้าหนี ไม่ยอมมองเขา
เขาจึงหันไปขอร้องฉินเยว่เอ๋อร์ต่อ "ลูกสาว ลูกสาวที่น่ารัก ช่วยพ่อด้วย"
ฉินเยว่เอ๋อร์ซบกายอยู่ข้างกายคุณนายฉิน ไม่กล้ามองเขาด้วยความสงสาร "หนูช่วยพ่อไม่ได้หรอก เมื่อกี้หนูเกือบถูกผีร้ายที่พ่อเรียกมาขย้ำกินไปแล้ว"
ซางเฟยหว่านยังไม่มีเวลาสนใจฉินตงหลินชั่วคราว เธอตะคอกถามอาจารย์อู๋ด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า "บอกมา แกกับสำนักหยินจิ่วเหมินมีความสัมพันธ์อะไรกัน?"
อาจารย์อู๋รีบตอบ "ผมบอก บอกหมด ขอเพียงท่านไว้ชีวิตผม"
ซางเฟยหว่านกล่าว "แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับฉัน"
พูดพลาง ปลดปล่อยพลังกดดันของผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงออกมาอีกครั้ง ตกลงบนตัวอาจารย์อู๋ เขารู้สึกราวกับถูกงูเหลือมรัดแน่น ร่างกายถูกบีบอัดจนหายใจไม่ออกอย่างมหาศาล ทั้งเจ็บปวดและน่าหวาดกลัว