เอินหยวนพยักหน้า: "เมื่อวานควรจะมาหาพวกคุณแล้ว แต่ติดธุระที่บ้านเล็กน้อย—"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง: "มีงานศพ ภรรยาของผมเสียชีวิต ดังนั้นเลยไม่ทันมาเลี้ยงต้อนรับพวกคุณ ขอโทษจริงๆ!"
พานเม่าได้ยินก็ตกใจ ปลอบ: "ท่านหัวหน้าเผ่าเอิน โปรดรักษาตัวด้วย"
แววตาเอินหยวนยังคงมีความเศร้าแผ่กระจาย เขาฝืนยิ้มแล้วโบกมือ: "จริงๆ แล้วพวกเราต่างก็เตรียมใจไว้แล้ว ตั้งแต่อายุ 30 ปี คนในตระกูลเอินของเราทุกคนต้องเตรียมใจ เริ่มเผชิญหน้ากับความตาย"
พานเม่าเอ่ยถาม: "ขอถามอะไรหน่อยเถอะ ภรรยาของท่านก็เป็นคนในตระกูลเดียวกันหรือเปล่า?"
เอินหยวนส่ายหน้า: "โดยทั่วไปแล้วเราไม่แต่งงานกันในตระกูล ไม่อย่างนั้นพอถึงเวลาก็ตายทีละคู่ ภรรยาของผมแก่กว่าผมเดือนกว่าๆ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมีอาการแก่ก่อนวัย แต่พอวันเกิดอายุครบ 35 ปี กลับเสียชีวิตกะทันหัน"
สายตาของเขาฉายแววสิ้นหวัง: "ผมสงสัยว่าคำสาปของพวกเราเริ่มลามไปถึงคนในครอบครัวแล้ว!"
"เอาล่ะ มาพูดถึงภาพที่ถ่ายได้วันนี้ดีกว่า ผมดูวิดีโอนั้นแล้ว สะเทือนใจจริงๆ เป็นเทพเจ้าของพวกเราที่เสด็จลงมา ใช่แล้ว!"
"ผมอยากปีนยอดเขาเทพธิดา เพื่อขอให้เทพเจ้าช่วยแก้คำสาปให้คนในตระกูล แต่ร่างกายของผม..."
เขาหัวเราะอย่างขมขื่น: "ผมอีกเดือนเดียวก็จะอายุ 35 แล้ว ช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาร่างกายแก่เร็วมาก ไม่ต้องพูดถึงการปีนยอดเขาเทพธิดา แค่เดินอีกไม่กี่ก้าวก็เหนื่อยหอบแล้ว ไม่ปิดบังพวกคุณ ตอนนี้ผมได้กลิ่นไอความตายที่ใกล้เข้ามาแล้ว"
"เอินฉือเป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องของผม อายุน้อยกว่าผมไม่กี่ปี พละกำลังยังดีอยู่ ผมหวังว่าเขาจะปีนยอดเขาเทพธิดาแทนผม เจอเทพเจ้า แล้วหาวิธีแก้คำสาป"