ซางเฟยหว่านพยักหน้า "แม้จะเป็นสิทธิพิเศษ แต่ก็ควรใช้ให้เกิดประโยชน์ ไม่ควรใช้กับคนชั่วอย่างจางเฉิงเยี่ยค์"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ "อีกอย่าง การตายโดยไม่รู้สึกตัว ก็ได้เปรียบเขาเกินไปหน่อย"
อวี๋เป่ยหมิงยิ้มกว้าง "ได้ ตามใจคุณทุกอย่าง"
ไม่รู้ทำไม ชายที่ดูมีฐานะสูงผู้นี้ กลับทำตัวอ่อนโยนเชื่อฟังต่อหน้าเธอเสมอ
ซางเฟยหว่านเองก็ดูไม่ออก ว่าด้านไหนกันแน่ที่เป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา
เมื่อเห็นซางเฟยหว่านจ้องมองตนด้วยแววตาครุ่นคิด อวี๋เป่ยหมิงจึงถามว่า "มีอะไรหรือ? ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?"
น้ำเสียงระมัดระวังนั้น ราวกับกลัวว่าเธอจะไม่พอใจ
ซางเฟยหว่านอดถามไม่ได้ว่า "คุณกลัวฉันหรือเปล่า?"
ในความทรงจำ ตัวเองก็เป็นคนอ่อนโยนใจกว้างมาตลอดนะ ทำไมทำให้เขาคอยระวังเอาใจขนาดนี้?
อวี๋เป่ยหมิงรีบส่ายหน้า
ซางเฟยหว่านว่า "แล้วทำไมทุกครั้งที่คุณพูดกับฉัน ถึงมีท่าทีระมัดระวังแบบนั้น?"
"มีด้วยหรือ?" เขาถามอย่างตะลึง แล้วรีบพูดต่อ "ขอโทษครับ ผมแค่กลัวว่าทำอะไรไม่ดี แล้วคุณจะไม่ชอบ"
แม้ซางเฟยหว่านจะมองดวงชะตาของเขาไม่ออก แต่ก็ฟังออกถึงความจริงใจในน้ำเสียง
เธอยิ้ม "ไม่หรอก ฉันไม่ใช่คนที่เข้ากับยาก คุณไม่ต้องระวังตัวมากขนาดนั้นต่อหน้าฉัน"
อวี๋เป่ยหมิงจึงลองถามว่า "ถ้าอย่างนั้น...คุณไม่ได้ไม่ชอบผม ใช่ไหม?"
บางทีอาจเป็นเพราะสีหน้าของเขาตอนนี้จริงใจเกินไป ดวงตาใสซื่อเกินไป ทำให้ซางเฟยหว่านปล่อยวางความระแวดระวังในใจ ตอบกลับไปว่า "ใช่"
รอยยิ้มอบอุ่นเบ่งบานที่ริมฝีปากเขา ราวกับระลอกคลื่นที่กระจายในลำธารใสสะอาด ระลอกนั้นกระเพื่อมไปกระเพื่อมมา กระเพื่อมในใจเกิดเป็นความคาดหวังพิเศษ