คำเรียก "หว่านหว่าน" ติดอยู่แค่ลำคอ จู่ ๆ จางเฉิงเยี่ยค์ก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คล้ายกับความกลัวที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณ
เขานึกไม่ออกเลยว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ เพียงแค่รู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าเรียกแบบนั้นไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น
เขากดความกลัวไร้สาเหตุนั้นลงไป "เราคุยกันหน่อยได้ไหม"
"ไม่ได้" ซางเฟยหว่านปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
"ก่อนหน้านี้ผมผิดต่อคุณ ผมรู้ว่าผิดแล้ว เห็นแก่ความผูกพันสิบปีของเรา ให้อภัยผม ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะ วางใจเถอะ หลังจากนี้ผมจะซื่อสัตย์และดีกับคุณคนเดียว ผม…"
ซางเฟยหว่านตัดบทเขา "แล้วคังซินเอ๋อร์ล่ะ"
จางเฉิงเยี่ยค์รีบพูด "ตอนนั้นคังซินเอ๋อร์ใช้อนาคตผมเป็นข้อต่อรอง ผมจำเป็นต้องคบกับเธอ ที่จริงผมไม่ได้รักเธอเลย ยายแก่นั่นผมเห็นแล้วจะอ้วก วางใจเถอะ ผมจะตัดขาดกับเธอเด็ดขาด หลังจากนี้ผมรักคุณคนเดียว คุณอยากเปิดเผยความสัมพันธ์ก็ได้ ผมคิดตกแล้ว เพื่อความรัก ถึงความนิยมผมจะตกก็ไม่เป็นไร ไม่มีใครสำคัญเท่าคุณอีกแล้ว!"
ซางเฟยหว่านหัวเราะเยาะ "พูดได้ไพเราะดีนี่ ฉันอัดเสียงส่งให้คังซินเอ๋อร์แล้ว"
จางเฉิงเยี่ยค์ได้ยินสีหน้าเปลี่ยนไปมาก แต่หวนคิดว่าตอนนี้คังซินเอ๋อร์ไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาแล้ว ถ้าซางเฟยหว่านหายโกรธและกลับมาคืนดีกับเขา ต่อให้คังซินเอ๋อร์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟก็ไม่เป็นไร
เขาจึงรีบพูดประจบ "คุณส่งดี ส่งเยี่ยมมาก! ให้ยายแก่นั่นรู้ก็ดี ผมอยากเลิกกับเธอตั้งนานแล้ว เธอต่างหากที่คอยตื้อผมไม่เลิก"