ขณะที่กำลังพูดกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้ารีบร้อนก็ดังแว่วมาจากด้านข้าง
ซางเฟยหว่านชูมือปักหมุดเขตอาคมจำแลงร่าง บดบังตัวของพวกเธอทั้งหลายไว้มิดชิด
ไม่ช้าก็เห็นคนแก่คนหนึ่งกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากหัวมุมด้านหน้า
"ฉันเห็นเจ้าคนโกหกนี่เดินเล่นอยู่แถวนอกสวนสาธารณะตั้งแต่ก่อน แต่ฉันก้าวขาช้า มันเลยวิ่งหนีไปได้ ลูก หลานชาย หลานช่วยตาค้นหาให้ดี ๆ ต้องจับเจ้าคนโกงที่แสนจะน่าเกลียดตัวนี้ให้ได้!"
"ตาคะ ถ้าตาเห็นมันแล้ว มันย่อมหนีหายไปแล้วแน่ ๆ คืนนี้จะไปตามหาคนได้ที่ไหนล่ะคะ"
"เอ๊ะ หลาน ลองดูสิ ทำไมมีคนนอนแผ่อยู่กลางถนนตรงนั้นนะ โอ๊ย! นี่มันคือคนโกงตัวนั้นเอง หาเจอจริง ๆ ด้วย!"
"ตาคะ เรารีบโทรแจ้งตำรวจกันเถอะ!"
ไม่นานตำรวจก็มาถึง
และหวังเต๋อไฉ่คนโกงนั้นก็บังเอิญตื่นขึ้นพอดี สภาพยังงง ๆ อยู่ "เมื่อกี้ฉันไม่ใช่กำลังหลอกผู้หญิงที่ถือสุนัขอยู่เหรอ ทำไมถึงหลับไปโดยไม่รู้ตัว แถมตำรวจยังโผล่มาจากไหนอีก?"
ตำรวจไม่ได้จับหวังเต๋อไฉ่เพียงคนเดียว ยังจับได้อีกว่าใกล้ ๆ นั้นมีผองคอยของมันด้วย
พวกพ้องไม่ได้ความจำเสื่อม ตอนที่ถูกรัดกุญแจมือก็ยังตะโกนออกมาด้วยความตกใจสุดขีด "ศาลสวรรค์อยู่เหนือศีรษะสามฟุต เราไม่ควรล่วงละเมิดสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลย บัดนี้ถึงเวลาได้รับบาปกรรมแล้ว ได้รับบาปกรรมจริง ๆ!"
เมื่อฝูงชนทยอยแตกฮือไป สวนสาธารณะก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ
ซางเฟยหว่านจึงค่อยถอนเขตอาคมจำแลงร่างออก แล้วหันไปพูดกับเสี่ยวไป๋