หวังเต๋อไฉ่อยากหนี แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว กลับพบว่าว่าวใบนั้นปรากฏตัวขึ้นอย่างแปลกประหลาดตรงหน้าอีกครั้ง ขวางทางเอาไว้
หวังเต๋อไฉ่ตื่นตระหนกจนหมดสติ พนมมือไหว้ร้องขอชีวิตไม่หยุด "ผมแค่โกงเงินคนไปไม่กี่บาทเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำอะไรที่ผิดหยกๆ ฟ้าดินมากมาย ผมรู้ผิวแล้ว ต่อไปนี้ไม่กล้าอีกแล้ว ขอร้องล่ะ โปรดให้อภัยผมด้วย! ให้อภัยผมด้วย!"
"แอบอ้างเป็นเทพีจันทร์ ควรถูกประหาร!"
"ประหาร? จะประหารยังไง?" หวังเต๋อไฉ่ที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ กลับถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
"มาเลย ดาบ!"
วินาทีถัดมา แมวดำเสี่ยวเฮยร้องเหมียวเสียงดังแล้วกระโจนออกมา ชูกรงคลัง ฮือพร้อมทำหน้าดุดัน
หวังเต๋อไฉ่: "……"
"ประหาร!"
เสียงสั่งการแว่วขึ้น เสี่ยวเฮยพุ่งตัวขึ้น พร้อมกับควักเล็บฟาดลงบนใบหน้าของหวังเต๋อไฉ่ไม่ยั้ง
หวังเต๋อไฉ่ยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าแมวตัวนี้ทำอะไร ใบหน้าก็ถูกข่วนเป็นเลือด มันกุมหน้าครวญครางพร้อมจะหนี
"หยุด!" เสียงสั่งเสียงเด็กน้อยแว่วขึ้น หวังเต๋อไฉ่ถูกตรึงไว้กับที่ ยังคงท่าทางวิ่งหนีอยู่ ดูล้อเลียนน่าขัน
เสี่ยวไป๋ปรากฏตัวออกมา วางสองมือที่เอวแล้วต่อว่าเสี่ยวเฮยด้วยความไม่พอใจ "เราไม่ใช่จะลงโทษคนชั่วกันหรอ? ทำไมเธอข่วนไปแค่ไม่กี่ครั้งก็ปล่อยเขาไป?"
เสี่ยวเฮยเอียงศีรษะที่ขนฟูนุ่ม ดวงตากลมโตเปียกแฉะเต็มไปด้วยความงงงวย "เหมียว... ฉันไม่ใช่ลงโทษไปแล้วเหรอ? หรือว่าข่วนแค่สองสามครั้งยังไม่พอ? งั้นฉันข่วนเพิ่มอีกสองสามครั้ง"