ชายชุดดำขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหมุนตัวจากไป
เสี่ยวเฮยเดินตามเขาไป พร้อมร้องเรียกนายท่านอยู่ตลอดทาง
จนวันหนึ่ง ชายชุดดำทนไม่ไหวที่ถูกเรียกเช่นนั้น พูดขึ้นว่า "นายจะตามฉันก็ได้ แต่ห้ามเรียกฉันว่านายท่านอีก"
"ไม่เรียกนายท่าน แล้วจะเรียกอะไรดีล่ะ?"
เสี่ยวเฮยมีไหวพริบ ลองเรียกดูว่า "อาจารย์?"
ชายชุดดำปฏิเสธอย่างเย็นชา "ฉันไม่รับศิษย์ นายเรียกชื่อฉันตรง ๆ ก็ได้ ฉันชื่ออวี๋เป่ยหมิง"
เสี่ยวเฮยพยักหน้า "ผมรู้อยู่แล้ว"
อวี๋เป่ยหมิงถามต่อ "แล้วนายเรียกชื่อว่าอะไร?"
เสี่ยวเฮยแปลกใจ "ชื่อที่ท่านตั้งให้ผมเอง ยังจะไม่รู้อีกหรือ?"
"ฉันตั้ง? ฉันเคยตั้งชื่อให้นายเมื่อไร? เอาเถอะ ตั้งแต่นายอยากให้ฉันตั้งชื่อให้ ฉันก็จะตั้งให้สักชื่อ"
เขาก้มหน้าคิดจริงจังอยู่พักใหญ่ สุดท้ายจึงพูดกับเสี่ยวเฮยว่า "วันนี้ลมแรงพอดี นายก็ชื่อว่าเสี่ยวเฟิงแล้วกัน"
เสี่ยวเฮยทำหน้างง "อะไรนะ? ท่านไม่ได้เรียกผมว่าเสี่ยวเฮยหรือ? เปลี่ยนชื่อมาทำไมกัน ถึงผมจะเป็นแมว แต่ชื่อแมวก็ไม่เห็นจะตั้งง่าย ๆ แบบนี้เลย"
อวี๋เป่ยหมิงถาม "นายไม่ชอบชื่อเสี่ยวเฟิงหรือ? อยากให้เรียกเสี่ยวเฮย?"
เขาส่ายหัว "ชื่อเสี่ยวเฮยฟังดูเหมือนชื่อหมาชื่อแมว ไม่เหมาะกับนาย นายชื่อเสี่ยวเฟิงก็แล้วกัน"
เสี่ยวเฮย "...ก็ผมเป็นทั้งหมาและแมวอยู่แล้วนี่นา?"
อวี๋เป่ยหมิงสอนด้วยท่าทางจริงจัง "เสี่ยวเฟิง นายต้องจำไว้ นายคือคน เป็นคนที่มีศักดิ์ศรีพอ ๆ กับฉัน อย่าคิดว่าตัวเองเกิดมาต่ำต้อย แล้วดูถูกตัวเองเทียบตัวเองกับสัตว์เดรัจฉาน"