ซางเฟยหว่านชักกระบี่ยาวออกมาบังหน้าอวี๋เป่ยหมิง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลังว่า "ใครกล้าแตะต้องคนของฉัน คงเบื่อหน่ายชีวิตแล้ว!"
พลังออร่าอันเกรียงไกรแผ่ออกจากร่างเธอ ทำให้ผู้คนรอบข้างต่างไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
โจรสาวเธอนั้นเป็นนักบำเพ็ญขั้นต่ำ แฝงตัวอยู่ในโลกมนุษย์ก่อความเดือดร้อน คนธรรมดาทั่วไปย่อมไม่ใช่คู่มือของเธอ
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับนักบำเพ็ญขั้นสูงอย่างซางเฟยหว่าน กระทั่งหนึ่งท่าก็ต้านทานไม่ไหว ถูกพลังกระบี่ของซางเฟยหว่านกระแทกจนล้มลงไปกองกับพื้น
เธอไม่กล้าอวดดีอีกต่อไป รีบอ้อนวอนด้วยความหวาดกลัวว่า "เทพธิดาโปรดไว้ชีวิต ฉันไม่รู้ว่าชายผู้นั้นเป็นของท่าน มิเช่นนั้นต่อให้ยืมความกล้าอีกร้อยเท่า ก็ไม่กล้าคิดจะแตะต้องเขา ขอท่านเห็นแก่ว่าเป็นนักบำเพ็ญด้วยกัน โปรดไว้ชีวิตฉันครั้งหนึ่งเถิด!"
"ไว้ชีวิตแกแล้วให้แกออกไปก่อกรรมทำเข็ญอีกงั้นหรือ?"
ซางเฟยหว่านเก็บสีหน้าทะเล้นลงได้ แล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า
"ผู้บำเพ็ญต้องฝึกใจก่อน แล้วจึงฝึกสิ่งอื่น แกอาศัยวิชาเพียงเล็กน้อย มาถึงที่นี่ก่อกรรมทำเข็ญ ข่มเหงราษฎรในโลกมนุษย์ สมควรตาย!"
ว่าแล้วเธอก็ฟันกระบี่เพียงครั้งเดียว สังหารโจรสาวเธอนั้นสิ้นชีพ
โจรคนอื่น ๆ ล้วนเป็นคนธรรมดา เธอไม่คิดจะลงมือด้วย ย่อมเขียนคำสารภาพความผิด แล้วยัดใส่ในอ้อมอกของอีกคนหนึ่ง วาดกระดาษยันต์ผีดิบหลายแผ่น แปะลงบนตัวพวกเขา
โจรเหล่านั้นจึงเดินเรียงแถว กระโดด ๆ ลงจากเขาไป จนกระทั่งถึงศาลากลางยอมรับผิดและรับโทษ