เสี่ยวเฮยยกอุ้งเท้าชี้ไปที่ภาพวาดฝาผนังอย่างร้อนรน "เมี้ยว ๆ!"
ซางเฟยหว่านเพ่งมองดู ก็เห็นที่มุมซ้ายล่างของภาพวาดฝาผนังมีเรือนทรงซื่อเหอเยวี่ยนหลังเล็กสไตล์โบราณวาดอยู่
ในลานเรือนมีดอกไม้ มีหญ้า และมีชิงช้าที่ผูกอยู่ใต้ซุ้มดอกวิสทีเรีย
อวี๋เป่ยหมิงยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องหนึ่ง มือถือชุดเสื้อคลุมสีแดงอยู่ชุดหนึ่ง
ตรงข้ามกับเขามีเด็กสาวในกระโปรงสีเขียวอ่อนยืนอยู่ เธอเกล้ามวยผมคู่รูปกระต่ายน่ารักน่าเอ็นดู
เด็กสาวหันหน้าเข้าหาอวี๋เป่ยหมิงในภาพ แต่หันหลังให้ซางเฟยหว่าน
ด้วยเหตุนี้ ซางเฟยหว่านจึงมองหน้าตาของเธอไม่ชัด เห็นเพียงสีหน้าที่ยากจะบรรยายผุดขึ้นบนแก้มของอวี๋เป่ยหมิง
เขาหิ้วชุดสีแดงนั้นขึ้นมาพลางพูด "นี่ชุดเจ้าบ่าวเหรอ?"
เด็กสาวตรงข้ามพูดอย่างหน้าไม่อาย
"โจรสาวที่ผ่านเมืองเรามาเมื่อสองวันก่อนถูกใจนาย อยากจะรับนายไปเป็นสามีที่ค่ายโจรของเธอ ฉันก็คิดว่านายเองก็ไม่ใช่เด็กแล้ว ถึงเวลาตั้งครอบครัวได้แล้ว"
"ถึงฉันจะให้ความสำคัญกับนายมาก แต่ก็จะมาขัดขวางเรื่องใหญ่ของชีวิตนายไม่ได้นี่นา ดูสิว่าฉันดีกับนายแค่ไหน ถ้าวันหน้านายรวยขึ้นมา อย่าลืมฉันล่ะ!"
ถ้อยคำคุ้นหูเหล่านี้เคยผุดขึ้นในความฝันของเขามาหลายครั้ง เขาเสียใจอย่างสุดซึ้งที่วันนั้นไม่ได้ตอบเธอไป
ขณะนี้ ฉากในอดีตกลับมาปรากฏอีกครั้ง ในใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกปนเปสารพัด
"แล้วสรุปเธอขายฉันไปได้เงินเท่าไหร่?" ประโยคเดิม แต่จิตใจของเขาต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง