ราตรีมืดย่อมสิ้นสุดลง และดวงอาทิตย์ก็เป็นเช่นนั้นมานับพันปี ขึ้นและตกวนซ้ำไม่รู้จบ
แสงอาทิตย์ส่องประกายลงบนพื้นดิน และส่องไล้ทั่วทั้งร่างของเขา
แต่น่าเศร้า แม้แสงแดดจะสดใสเพียงใด ก็ไม่อาจเช็ดกวาดม่านมืดในใจของเขาให้จางหายไปได้
สิบโมงเช้า คุณหนูหลิงปรากฏตัวที่สุสานพร้อมช่อดอกไม้ในอ้อมแขน
หน้าตาของเธอเหมือนภาพถ่ายบนป้ายหินศพเป๊ะทุกอย่าง เพียงแต่ดูโตขึ้นเล็กน้อย
เมื่อเห็นท่านชาย เธอสะดุ้งตกใจเล็กน้อย แต่ก็กลับมาสงบนิ่งตามปกติได้อย่างรวดเร็ว
"ที่สุดในที่สุดเธอก็นึกถึงเธอได้แล้วสินะ"
คุณหนูหลิงวางช่อดอกไม้ไว้หน้าป้ายศพ ใบหน้าเศร้าหมอง "สิบปีแล้วนะ! พี่ เขาในที่สุดก็มาหาเธอแล้ว เธอดีใจหรือเปล่า"
ท่านชายตกตะลึงอย่างมาก "เธอ...เรียกเธอว่าพี่? เธอเป็นใครกันแน่! ทำไมต้องปลอมตัวเป็นเยี่ยนเยี่ยน!"
"ฉันไม่ได้ปลอมตัวเป็นเธอ นี่เธอนี่แหละที่จำผิด! ถ้าฉันรู้ตั้งแต่แรกว่าเธอคือคนที่ทำให้พี่ตายในตอนนั้น ฉันจะไม่มีวัน—"
—ไม่มีวันรักเธอเลย!
เธอค่อย ๆ ปิดตาลง ความเจ็บปวดนั้นเหมือนศรแหลมคมทวนเข้ากลางดวงใจ น้ำตาไหลออกจากเบ้าตาโดยไร้เสียง ไหลลงเลื่อนตามแก้มขาวนวลอย่างเงียบงัน
"เรื่องมันเป็นมายังไง? เยี่ยนเยี่ยนตายยังไง? ทำไมพวกเธอต้องปิดบังข่าวการตายของเธอ? แล้วทำไมเธอถึงกลายมาเป็นเธอ?"
คุณหนูหลิงหัวเราะเย็น ๆ รู้สึกขบขันอย่างบอกไม่ถูก "พี่เห็นไหม เขาแม้แต่จะรู้ตัวเองว่าทำร้ายเธอก็ไม่รู้ เธอสละชีวิตเพื่อความรักอันโง่เขลาแบบนี้ มันไม่คุ้มเลยจริง ๆ!"