แสงแรกแห่งยามเช้าส่องลงบนยอดเทือกเขาหิมะซูเอ่อร์เอิน หิมะสีขาวบริสุทธิ์ถูกย้อมเป็นทิวเขาสีทองต่อเนื่องกัน ศักดิ์สิทธิ์ราวกับแดนสวรรค์มาเยือน
เหล่าคนในกองถ่ายที่ตื่นแต่เช้าต่างตกตะลึงกับภาพนี้ พากันอุทานว่า "งดงามเหลือเกิน!"
ตอนเดินออกจากโรงแรมภูเขาหิมะ ยังรู้สึกอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ แต่พอมาถึงตีนเขา อุณหภูมิก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ
ไกด์เอินฉือเรียกทุกคนว่า "ถ้ารู้สึกหนาวนิดหน่อย ก็รีบใส่เสื้อกันหนาวได้เลย อย่ารอจนหนาวมากแล้วค่อยใส่"
ทุกคนจึงต่างหยิบเสื้อกันหนาวออกมาจากกระเป๋าเดินทางของตัวเองมาสวมใส่
แม้แต่ซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงก็ยังสวมเสื้อคลุมเป็นเชิงสัญลักษณ์ เพื่อไม่ให้ดูแตกต่างจากคนอื่น
เสี่ยวหลิวแบกอุปกรณ์ หอบหายใจถามพานเม่า "ผู้กำกับ เราจะไปถ่ายที่ยอดเขาไหนกันครับ? ไม่ใช่ต้องปีนยอดเขาเทพธิดาที่สูงที่สุดนั่นหรอกใช่ไหม?"
พานเม่ามองเขาด้วยสายตาดูถูก "เสี่ยวหลิวเอ๊ย คำพูดแบบนี้นายถามออกมาได้ยังไง? นายไม่รู้หรือว่าเขาหิมะปีนยากแค่ไหน? หรือนายมั่นใจในพละกำลังตัวเองเกินไป?"
พานเม่าชี้ไปที่เนินเขาด้านหน้า "ทุกคนใส่เสื้อกันหนาวเสร็จก็รีบไปกันเถอะ ไปถึงเนินหิมะตรงหน้านั่นก็พอ"
ในสภาพแวดล้อมสุดขั้วแบบนี้ แน่นอนว่าไม่เหมาะที่จะปีนขึ้นไปสูงนัก ไม่อย่างนั้นแค่ความสูงก็ทำให้ทุกคนทรมานพอแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสภาพอากาศบนยอดเขาที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ง่ายต่อการเกิดอันตราย
ต่อให้พานเม่าจะกล้าบ้าระห่ำแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าเอาชีวิตของทุกคนไปเสี่ยง
อันที่จริง การสามารถมาถ่ายทำสถานที่จริงถึงที่นี่ได้ ก็ถือว่ากองถ่ายมีจิตสำนึกดีมากแล้ว
พานเม่าเลือกภูเขาที่ต่ำที่สุด เขาไม่กล้าท้าทายยอดเขาเทพธิดาหรอก