หลินข่ายแม้จะดูผอมบางร่างเล็ก ราวกับลมพัดก็ปลิว แต่กลับมีสมองเป็นเลิศ ปกติในชั้นเรียนก็เป็นนักเรียนหัวกะทิ จดจำทฤษฎีได้แม่นยำที่สุด ครั้นลงมือปฏิบัติก็ยิ่งสุขุมเยือกเย็น
พอควันหนาทึบลอยขึ้น เขาก็ย่อตัวลงฉับไว ใช้ผ้าชุบน้ำปิดปากจมูกไว้อย่างแน่นหนา ดวงตาเล็ก ๆ กลอกมองในม่านควัน ก่อนจะหาทิศทางหนีออกได้อย่างรวดเร็ว เขาวางมือเท้าลงกับพื้น คล้ายแมวป่าพุ่งปราดออกไป
ขณะคลานยังไม่ลืมตะโกนเสียงดังว่า “ก้มหน้า! ปิดปาก! ตามข้ามา!” ท่าทางราวกับกลายเป็นหัวหน้ากองไปแล้ว
ทว่าคลานเร็วเกินไป จึงชนเข้ากับก้นของเหวินไคซึ่งย่อตัวคลานหนีอยู่เช่นกัน เด็กทั้งสองกลิ้งหลุน ๆ ไปด้วยกัน สำลักควันจนไอโขลก ๆ
ฝาแฝดอู่จั่วเฉินกับอู่โย่วเฉินเปิดฉาก “พี่น้องแตกคอกัน” อย่างเต็มรูปแบบ
อู่จั่วเฉินจำได้ว่าต้อง “แนบพื้น” จึงหมอบคลานทันที ส่วนอู่โย่วเฉินกลับคิดว่า “วิ่งยืนตรงเร็วกกว่า” จึงก้มตัวพุ่งไปข้างหน้า
ทั้งสองมุ่งไปคนละทิศ คนหนึ่งไปตะวันออก อีกคนไปตะวันตก ระหว่างที่ลนลาน แขนเสื้อของอู่โย่วเฉินไม่รู้ไปเกี่ยวอะไรเข้า ดึงอย่างไรก็ดึงไม่ออก อู่จั่วเฉินวิ่งกลับมาช่วย ทั้งคู่จึงออกแรงดึงพร้อมกัน แขนเสื้อฉีกดังแควก
“เสื้อใหม่ของข้า!” อู่โย่วเฉินร้องลั่น
“เอาชีวิตรอดสำคัญกว่า!” อู่จั่วเฉินตะโกนตอบ ก่อนจะคลานต่อไป
คนหนึ่งคลานไปทางตะวันออกได้ไม่ถึงสิบก้าว พอหันกลับมาเห็นน้องชายตามไม่ทัน ก็วกกลับไปหา อีกคนวิ่งไปทางตะวันตกจนหลงทิศ หมุนวนอยู่ในม่านควัน ร้องไห้ตะโกนว่า “พี่! พี่! ท่านไม่ใช่พี่ชายที่ดีเลย!”
ท้ายที่สุด ทหารองครักษ์ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงหิ้วเด็กทั้งคู่คนละมือออกจากเขตควัน