ทุกคนเคลื่อนตัวไปยังบันไดฝั่งตะวันตก จู่ ๆ ก็มีเสียงดังแผ่วเบาจากด้านหลังอู่ซื่อเซียว หลินข่ายลื่นเท้า เซถลาจนเกือบล้ม
อู่ซื่อเซียวตาไวมือไว หันกลับไปคว้าท่อนแขนของเขาไว้ แล้วหนีบเขาไว้ในวงแขนอย่างคล่องแคล่ว ไม่วายกล่าวเหน็บแนมว่า
“ปกติแม่ข้าก็บอกให้เจ้ากินข้าวให้มากหน่อย ร่างกายผอมแห้งอ่อนแอเกินไป โตแต่สมองไม่โตเนื้อหนัง คราวนี้ลำบากแล้วสินะ จับให้มั่น!”
บันไดฝั่งตะวันตกมืดสลัว ควันหนาทึบยิ่งข้นขึ้น จนแสบตาราวกับถูกมีดกรีด
เพื่อป้องกันไม่ให้หลินข่ายล้มอีกและถูกเด็กที่กรูกันมาจากด้านหลังเหยียบเจ็บ อู่ซื่อเซียวจึงหนีบเขาไว้พลางก้มตัวเร่งฝีเท้าลงไป
อู่ซูเฉินที่อยู่ข้างกายพลันหยุดฝีเท้า แล้วยื่นมือคว้าเด็กหญิงตัวน้อยที่ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่ตรงมุมบันไดและร้องไห้ไม่หยุดขึ้นมา นางแบ่งแขนเสื้อที่เปียกชุ่มของตนให้เด็กหญิงครึ่งหนึ่ง ทั้งสองใช้แขนเสื้อข้างเดียวกันปิดจมูก “อย่ากลัว ตามข้ามา!”
อู่เจิ้งเฉินที่อยู่ข้างหน้าก็คว้าเด็กชายตัวน้อยที่ตกใจจนขาแข็งไว้เช่นกัน กึ่งลากกึ่งคุ้มกันให้เร่งลงไป พลางตวาดเสียงต่ำ “แนบกำแพงไว้! อย่าเงยหน้า!”
ยามซื่อ แสงตะวันนอกหอเจิดจ้าร้อนแรง เดิมทีผู้คนยังหัวเราะพูดคุยรอคอยกันอยู่ จนกระทั่งควันหนาทะลักออกจากยอดหอ เสียงร้องไห้และเสียงตะโกนดังสนั่นไปทั่ว ฝูงชนจึงแตกตื่นอลหม่าน
“ไฟไหม้! หอฉีเหนียนไฟไหม้แล้ว!”
ทางเข้าฝั่งตะวันออกถูกเปลวเพลิงปิดตายไปนานแล้ว ควันดำม้วนตัวแผดเผาชายคา ทว่าทางออกฝั่งตะวันตกกลับมีเด็ก ๆ ร้องไห้กรีดร้องทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก ผู้ใหญ่พากันพุ่งเข้าไปหาเด็กอย่างบ้าคลั่ง เบียดเสียดกันเป็นกลุ่มจนไม่มีใครฝ่าเข้าไปได้
ผู้ติดตามหน้าตาเย็นชาของหลินข่ายมีสีหน้าอำมหิต ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น เขาพุ่งเข้าหากำแพงหอ ใช้สิบนิ้วจิกช่องระหว่างอิฐแล้วปีนขึ้นไปด้วยมือเปล่า ทะยานขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง