“จิ้งอันโหวกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง กระหม่อมเห็นพ้องด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมเห็นพ้องด้วยพ่ะย่ะค่ะ จำได้ว่าปีก่อนริบเรือนของขุนนางทุจริตมาได้แห่งหนึ่ง บัดนี้ยังว่างอยู่พอดี นำมาจัดเป็นสถานศึกษาสำหรับเด็กเล็กได้พ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมก็เห็นพ้องด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
……
เมื่อทรงสดับจบ สีพระพักตร์จักรพรรดิยังคงสงบนิ่ง เพียงปลายนิ้วที่เคาะเล่นบนที่วางพระกรของบัลลังก์หยุดลง พระเนตรทอดมองจิ้งอันโหวและเหล่าขุนนางที่กล่าวเห็นพ้องอย่างสงบ ก่อนตรัสช้า ๆ ว่า
“คำกล่าวของพวกท่าน ฟังดูเหมือนเห็นแก่ส่วนรวม แท้จริงกลับมุ่งหวังผลประโยชน์ส่วนตน”
สีหน้าจิ้งอันโหวซีดเผือด กำลังจะเอ่ยแก้ต่าง จักรพรรดิยกพระหัตถ์ห้าม แล้วตรัสต่อว่า
“ฮูหยินผู้เฒ่าอู่จัดตั้งสถานศึกษา ก็เพื่ออบรมเลี้ยงดูเด็กในครอบครัวและญาติสนิทของตน มิใช่สถานศึกษาของทางราชสำนัก และมิได้จัดตั้งขึ้นเพื่อขุนนางทั้งราชสำนัก
เราสงสารความทุ่มเทของนาง เหล่าขุนนางชื่นชมการอบรมสั่งสอนของนาง จึงเกิดโอกาสครั้งนี้ขึ้น
โควตาสี่คน นับว่าฮูหยินผู้เฒ่าฝืนกำลังจัดสรรให้แล้ว ทั้งเป็นน้ำใจที่มีต่อเราและเหล่าขุนนาง มิใช่หน้าที่ของนาง“
พระเนตรกวาดผ่านเหล่าขุนนางในท้องพระโรง น้ำเสียงพลันเคร่งขรึมขึ้น
“พวกท่านเป็นขุนนาง พึงรู้จักคำว่าควรแก่ขอบเขต จวนอู่อันโหวเป็นเรือนส่วนตัว มิใช่ที่ว่าการ
ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นญาติของขุนนาง มิใช่ข้าราชการใต้บังคับบัญชา นางเต็มใจสอน นั่นคือไมตรี ส่วนจะสอนมากน้อยเพียงใด ย่อมเป็นการตัดสินใจของนาง
พวกท่านอาศัยอำนาจราชสำนักและกำลังของคนหมู่มาก ไปเรียกร้องให้สถานศึกษาส่วนตัวของตระกูลหนึ่งขยายใหญ่ขึ้น ถึงขั้นกำหนดขนาดและอาจารย์ใหญ่เสียเอง การกระทำเช่นนี้ต่างจากยึดครองทรัพย์สินชาวบ้านและบีบบังคับผู้อื่นให้เป็นคนรับใช้ตรงไหน?