เหยียนเตียวซื่อกำลังพร่ำทุกข์ต่อหน้าผู้คนที่มุงดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ บนถนน ด้วยน้ำเสียงเปี่ยมอารมณ์และท่าทางสะเทือนใจ
“แต่ใครจะคิดเล่าว่า จวนโหวถึงกับไม่ยอมให้เราเข้าแม้แต่ประตู! นี่...นี่จะให้เกียรติของจวนกั๋วกงเราไปวางไว้ที่ใด?
ผู้ที่รู้ ย่อมกล่าวว่าเรามาแสดงความจริงใจขอขมา แต่กลับถูกปิดประตูใส่หน้า ส่วนผู้ที่ไม่รู้ คงคิดว่าจวนอันกั๋วกงของเราทำให้จวนอู่อันโหวขุ่นเคืองเพียงใด ถึงไม่ให้โอกาสแม้แต่จะขอขมา!
หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงของทั้งสองตระกูลย่อมเสียหาย!”
ถ้อยคำของนางล้วนวางตนเป็นฝ่ายอ่อนแอที่ “เปี่ยมด้วยความจริงใจและยอมลดตัวอย่างที่สุด” กลับกล่าวเป็นนัยว่าการปิดประตูไม่พบหน้าของจวนโหวคือ “รู้ว่าตนมีเหตุผลแล้วยังไม่ยอมอภัย” “ใจแคบ” และ “ไม่คำนึงถึงเกียรติของตระกูลใหญ่”
เหวินจิ่นซูฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น ก่อนสาวเท้าไปถึงประตูและส่งสัญญาณให้คนเฝ้าประตูเปิดประตูเล็กด้านข้าง
เหวินจิ่นซูยืนอยู่ด้านใน มองเหยียนเตียวซื่อที่กำลังแสดงละครอยู่ด้านนอก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบแต่ชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้ว่า
“ฮูหยินเหยียน เชิญกลับไปเถิด แม่สามีของข้ากล่าวแล้วว่า จวนโหวไม่รับคำขอขมาจากจวนของท่าน
ยามนี้อาการของอวี้เอ๋อร์ยังไม่แน่ชัด จิตใจได้รับความกระทบกระเทือน พูดถึงการให้อภัยในเวลานี้ยังเร็วเกินไป
เชิญจวนของท่านกลับไป อย่าส่งเสียงเอะอะอยู่หน้าประตู จนเสียกิริยา”
นางคิดว่าตนพูดชัดเจนพอแล้ว
ใครจะคาดว่าเมื่อเหยียนเตียวซื่อเห็นว่าผู้ที่ออกมาไม่ใช่ฉีหลิน แต่เป็นเหวินจิ่นซูผู้ดูอ่อนโยนสุภาพและมีมารยาท แววตาก็วาววับขึ้น นอกจากจะไม่สงบปากสงบคำแล้ว ยังราวกับคว้าประเด็นบางอย่างไปขยายความได้ น้ำเสียงจึงยิ่งสูงขึ้นหลายส่วน เจือความประหลาดใจและน้อยใจเกินจริง