ฮูหยินผู้เฒ่าผานยกมือซับหางตา ส่วนผานอิ๋งก็ฟังจนตกตะลึง
ฉีหลินเองก็อดทอดถอนใจไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าเบื้องหลังคำสั่งสอนของบรรพชนตระกูลผาน จะมีเรื่องราวในอดีตที่ทั้งหวาดเสียวและเปี่ยมด้วยชะตาลิขิตเช่นนี้
เรื่องนี้หากจะกล่าวว่าเป็น “คำสั่งสอนของบรรพชน” มิสู้กล่าวว่าเป็นการตัดสินใจอันอนุรักษนิยมที่แทบจะเป็นการ “ตัดแขนเพื่อรักษาชีวิต” ซึ่งบรรพชนเลือกไว้ให้ตระกูล ภายใต้ความหวาดผวาและยำเกรงอย่างถึงที่สุด
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง ฉีหลินวางถ้วยชาลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม นางมองไปยังนายท่านผานกับฮูหยินผาน เลิกอ้อมค้อมแล้วเอ่ยตรง ๆ ว่า
“ท่านพ่อบ้านและท่านแม่บ้าน วันนี้ข้ามาเยี่ยมเยียน นอกจากจะมาเยี่ยมแล้ว ยังมีเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับเด็กจี้อัน อยากหารือกับทั้งสองท่าน”
พอเอ่ยถึงผานจี้อัน หลานชายของตน ผู้เฒ่าทั้งสองแห่งตระกูลผานก็พลันตั้งใจฟังขึ้นมา “ฮูหยินผู้เฒ่าเชิญกล่าวเถิด จี้อันอยู่ที่จวน มีสิ่งใดไม่เหมาะสมหรือไม่?”
ฉีหลินส่ายหน้า แววชื่นชมปรากฏในน้ำเสียง
“มิใช่สิ่งไม่เหมาะสม ตรงกันข้าม เด็กจี้อันเฉลียวฉลาดยิ่งนัก
ไม่เพียงเรียนวิชาคำนวณได้เหนือกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก ชี้แนะเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจ ข้ายังพบว่าเขามีไหวพริบและความสนใจด้านการแพทย์มาแต่กำเนิด หรือจะกล่าวว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นก็ได้”
“โอ้?” ผู้เฒ่าทั้งสองแห่งตระกูลผานสบตากัน ต่างประหลาดใจอยู่บ้าง
ฉีหลินจึงยกตัวอย่างขึ้นมาสองเรื่อง
“เรื่องแรก คือคราวหลังเทศกาลไหว้พระจันทร์ ตอนที่พาเด็ก ๆ ไปเก็บเห็ดบนเขาชานเมืองหลวง
แม้แต่ผู้ใหญ่หลายคนยังจำสมุนไพรเหล่านั้นไม่ได้ แต่จี้อันกลับชี้ออกมาได้ในพริบตา ทั้งยังบอกชื่อและอธิบายรสกับสรรพคุณได้คร่าว ๆ อย่างเป็นฉากเป็นตอน