หากมิใช่สายเลือดของเขา เหตุใดสวรรค์จึงจัดให้นางยืนเคียงข้างบุตรชายแท้ ๆ และหลานชายแท้ ๆ ของเขา เพื่อต่อต้านศัตรูภายนอกด้วยกัน?
หากมิใช่สายเลือดของเขา เหตุใดเด็กทั้งสามจึงต้องเป็นกลุ่มที่ยืนอยู่ด้วยกัน มิใช่เด็กคนอื่น?
นี่คือบัญชาสวรรค์
สวรรค์กำลังบอกเขาว่า ไม่ต้องสืบค้นอีก ไม่ต้องสงสัยอีกแล้ว เด็กหญิงตัวน้อยที่หมอบอยู่บนหลังแม่ทัพเฒ่าไป๋หลี่ผู้นั้น คือลูกสาวของเขา
ฮ่องเต้หลับตาลงช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมขึ้นอีกครั้ง
ขอบตาของเขาแดงเรื่อ ทว่าสีหน้าค่อย ๆ สงบลงจากความตกตะลึงในคราแรก แทนที่ด้วยแววตาซับซ้อนอย่างยิ่ง—มีทั้งความโล่งใจ ความรู้สึกผิด ความยินดี และความซาบซึ้งแทบจะประหนึ่งศรัทธา
เขาตรัสเสียงแผ่ว ประโยคนั้นเบาจนมีเพียงพระองค์เองที่ได้ยิน “เราเข้าใจแล้ว”
ฮองเฮายังคงมองพระองค์ด้วยความกังวล นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮ่องเต้จึงทรงเสียอาการขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่สังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าพระองค์ผิดปกติ เบื้องหลังอาการเสียพระทัยนั้นซุกซ่อนอารมณ์รุนแรงอย่างหนึ่ง ซึ่งมิใช่ความกังวลต่อความปลอดภัยของหลินข่าย
จู่ ๆ ฮองเฮาก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่ยากจะอธิบาย ทว่านางมิได้ซักถาม เพียงดึงมือกลับอย่างเงียบงัน แล้วนั่งลงอย่างสงบอีกครั้ง ก่อนทอดพระเนตรไปยังลานประลองด้านล่าง ซึ่งการต่อสู้อันชุลมุนกำลังจะเริ่มขึ้น
ฮ่องเต้ประทับยืนบนแท่นประธาน ทอดพระเนตรดวงอาทิตย์ยามเย็นที่คล้อยต่ำลง และมองเงาร่างเล็ก ๆ ซึ่งรวบผมเป็นมวยสองข้าง หมอบอยู่บนหลังแม่ทัพเฒ่าไป๋หลี่ มุมพระโอษฐ์ค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ