ฉีหลินมองเด็กน้อยสองคนที่คำนับนางอย่างเป็นระเบียบ เห็นพวกเขาเลียนแบบท่าทางผู้ใหญ่ได้อย่างเคร่งครัดน่ารักน่าเอ็นดู จนนางใจละลาย เอ็นดูพวกเขาเหลือเกิน
เด็กทั้งสองเป็นคุณชายน้อยแห่งจวนแม่ทัพผิงตง หลานชายของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลไป๋หลี่ หากนับตามลำดับแล้ว พวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของอู่ยวี่เฉิน เจ็ดน้อย จากบ้านของท่านน้าชาย
คนพี่อายุหกขวบ มีนามว่าไป๋หลี่กวนซาน คนน้องอายุห้าขวบ เรียกว่าไป๋หลี่ทิงชวน
ไป๋หลี่กวนซานกล่าวอย่างเป็นระเบียบว่า “กวนซาน ผู้น้อยแห่งตระกูลไป๋หลี่ ขอคารวะท่านย่าตระกูลอู่ ได้ยินว่าท่านประสบเหตุอาชาตกใจเมื่อวานนี้ ท่านย่าของข้าเป็นห่วงยิ่งนัก จึงสั่งให้กวนซานกับทิงชวนมาเยี่ยม ไม่ทราบว่าท่านสบายดีหรือไม่?”
ไป๋หลี่ทิงชวนเอ่ยตามอย่างจริงจัง “ท่านย่าตระกูลอู่ ท่านย่าบอกว่าพวกเราโตพอจะทำธุระจริงจังได้แล้ว จึงให้พวกเรามาที่นี่ หากท่านรู้สึกไม่สบายตรงไหน โปรดบอกทิงชวน ข้าจะกลับไปเรียนท่านย่าอย่างละเอียด มิฉะนั้นคราวหน้านางคงไม่ให้พวกเราออกมาทำธุระอีก”
ฉีหลินหัวเราะ “ฮ่า ๆ เจ้าหนูซานกับเจ้าหนูชวน พวกเจ้าสองคนช่างฉลาดเฉลียว ท่านย่าตระกูลอู่สบายดี เมื่อวานเพียงตกใจเท่านั้น ไม่ได้กระแทกหรือบาดเจ็บตรงไหน ชวน วันนี้มาบ้านข้าเพื่อทำธุระใหญ่เรื่องใดหรือ?”
ไป๋หลี่ทิงชวนตอบอย่างเคร่งขรึม “อย่างแรกคือมาคารวะท่านย่าตระกูลอู่ อย่างที่สองนำผลไห่ถังมาให้ อย่างที่สามมาเยี่ยมน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง ท่านย่าบอกไว้ขอรับ”
ฉีหลินยิ้มถาม “ผลไห่ถังอะไรกันหรือ?”
ไป๋หลี่ทิงชะงัก มือดึงชายเสื้อ ก่อนหันไปถามพี่ชาย “พี่ใหญ่ แย่แล้ว พวกเราลืมเอาผลไห่ถังมาหรือไม่?”