หลายปีก่อน ฉีหลินเคยดูรายการหนึ่งชื่อ “ท้าทายสิ่งที่เป็นไปไม่ได้” ในรายการมีผู้เชี่ยวชาญจากวงการสืบสวนอยู่หลายคน นางประทับใจพวกเขาเป็นพิเศษ แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ เก่งกาจจนไร้คู่ต่อสู้ในวงการ ทำให้ฉีหลินเปิดหูเปิดตาอย่างยิ่ง
ยามนี้ นางกำลังสอนเด็ก ๆ เกี่ยวกับศาสตร์แห่งรอยเท้า
“จงสังเกตความลึกตื้นของรอยเท้า หากส่วนหน้าเท้าลึก ส้นเท้าตื้น คนผู้นั้นอาจกำลังวิ่งหรือกระโดด หากรอยเท้าทั้งรอยลึกตื้นสม่ำเสมอ ก็น่าจะกำลังเดิน
จากนั้นดูขนาดและความกว้างแคบ ก็พอจะคาดเดาได้ว่าคนผู้นั้นสูงหรือต่ำ อ้วนหรือผอม เป็นบุรุษหรือสตรี กระทั่งเป็นผู้ใหญ่หรือเด็ก
ยังดูระยะห่างระหว่างก้าวได้อีกด้วย หากก้าวยาว อาจกำลังเดินอย่างเร่งรีบ หรือไม่ก็เป็นคนขายาว หากก้าวสับสน อาจกำลังลนลานจนไม่รู้จะไปทางใด หรือได้รับบาดเจ็บ
ผู้เชี่ยวชาญยิ่งกว่านั้นยังดูออกว่าคนผู้นั้นเดินเท้าแบะเข้าหรือแบะออก และเคยชินกับการก้าวเท้าข้างใดก่อน...
สิ่งเหล่านี้เปรียบเสมือน ‘รหัสลับ’ ที่แต่ละคนเท่านั้นจะเข้าใจ ซึ่งถูกทิ้งไว้บนพื้น!”
“ว้าว...” เด็ก ๆ ส่งเสียงอุทานด้วยความทึ่ง พลางก้มมองเท้าของตนโดยไม่รู้ตัว
“วิธีที่สองยิ่งน่าทึ่ง เรียกว่าอ่านเรื่องราวจากโลหิต”
“โลหิต? โลหิตมีอะไรให้น่าดูกัน?” ฉินสือเยว่เอ่ยเสียงเบา
ฉือฮั่วยกน้ำเต้าขึ้นดื่มสุรา ก่อนจะเหลือบมองฉินสือเยว่ จอมปากคมตัวน้อย แล้วมองฉีหลินอีกครั้ง สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาค้อนจากฉีหลิน เพราะเสียงจุ๊บจั๊บตอนเขาดื่มสุราดังเกินไป