ท้ายที่สุด นางหยิบกระดาษวาดภาพที่ย้อมจนเป็นสีดำขึ้นมา แล้วนำผ้าไหมบางซึ่งมีรอยนิ้วมือติดอยู่มาวางแนบกับกระดาษสีดำอย่างเรียบสนิท ค่อย ๆ ลูบให้เรียบ ไล่รอยยับและฟองอากาศออกจนหมด ก่อนวางไว้ข้าง ๆ ให้แห้ง
เงาแสงเทียนทอดลงบนกระดาษดำ ไม่นานกาวปลาแห้งสนิท ผ้าไหมบางก็โปร่งใสขึ้น รอยนิ้วมือสีขาวโดดเด่นยิ่งกว่าเดิมเมื่ออยู่บนพื้นกระดาษสีหมึก ลวดลายชัดเจนราวกับสัมผัสได้ ทั้งยังไม่เลือนหายง่าย ๆ และสะดวกต่อการนำไปเปรียบเทียบในภายหลัง
หลักฐานรอยนิ้วมือที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคนเช่นนี้เอง
นี่คือวิธีถ่ายลายพิมพ์นิ้วมือที่ฉีหลินคิดขึ้น คล้ายกับการใช้แถบกาวใสติดรอยนิ้วมือไว้บนกระดาษสีดำ
ผ้าไหมสีขาวเป็นผืนที่บางที่สุด ซึ่งฉีหลินให้แม่นมซ่างไปหา กาวปลาให้คนในเรือนพักละลายเตรียมไว้ ส่วนกระดาษดำก็เป็นกระดาษที่นางลงสีแล้วผึ่งให้แห้งด้วยตนเอง
ฉีหลินหยิบหลักฐานรอยนิ้วมือที่ทำเสร็จแล้วขึ้นมา สีหน้ามั่นใจ ก่อนเรียกบุตรชายคนโปรดของนางเข้ามา
“เซียวเอ๋อร์ ให้คนในเรือนพักประทับรอยนิ้วมือทีละคน แล้วนำมาเปรียบเทียบกัน คนที่มีรอยตรงกันก็คือขโมย เรื่องที่เหลือมอบให้เจ้าจัดการ แม่จะพาเด็ก ๆ กลับไปนอนแล้ว”
“ขอรับ! ท่านแม่วางใจได้ ลูกจะจัดการให้เรียบร้อย”
ราตรีในคฤหาสน์บนเขายังคงมืดลึก ส่วนขโมยที่ซ่อนตัวอยู่ในเรือนพัก เวลานี้อาจกำลังลอบยินดีที่ตนยังไม่ถูกจับ ทว่าไม่รู้เลยว่ารอยนิ้วมือมันเยิ้มรอยหนึ่งได้ระบุตัวเขาไว้อย่างแน่นหนาแล้ว
ฉีหลินพาเด็ก ๆ เดินกลับไปด้วยกัน ระหว่างทางมีเสียงคำถามด้วยความสงสัยของเด็ก ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ